ای چراغ شام تار بینوایان

در کویر تیرگیها

 رهنوردی غمگین و رنجورم

دیده ام هرجا که می‌چرخد

 نشان از کورسویی نیست.

سینه مالان می‌خزم بر خار و خارا سنگ این وادی

می‌زنم فریاد، اما ضجه ام را بازگویی نیست!

ایزدا، پاک آفرینا، بی همانندا،

جان پاکم سوی تو پر می‌کشد، چون مرغ دست آموز

آنکه می‌پیچد به پای جان من ابلیس نادانی است

رازپوشا، من سیه رویی پشیمانم

هر سر موی سیاهم آیه شام سیه رویی است

رشته موی سپیدم پرتو صبح پشیمانی است

 زندگی بخشا

هر زمان از مرگ یاد آرم

بند بند استخوانم می کشد فریاد از وحشت

ز آنکه جز آلودگی ره توشه‌ای در عمق جانم نیست

وای اگر با این تهیدستی، به درگاه تو روی آرم

گر تهیدست و گنهکارم، پشیمانم

جز زبان اشک خجلت، ترجمانم نیست.

ای خدای کهکشانها،

تا ببینم در سکوتی سرد و سنگین آسمانت را

نیمه شبها دیده می‌دوزم به اخترهای نورانی

تا دیار کهکشانها می‌پرم، با بال اندیشه

لیک من می‌مانم و اندیشه و اقلیم حیرانی

در درون جان من، باغی ز توحید است

 اما حیف

گلبنانش از غبار معصیتها سخت پژمرده است

وز سموم بس گنه، این باغ، افسرده است

تا بشوید گرد را از چهره این باغ

بر سرم گسترده کن ای مهربان، ابر هدایت را

تا بخشکد بوستان جان من در آتش غفلت

برمگیر از پهن دشت خاطرم چتر عنایت را

کردگارا،

گفتگوی با تو عطر آگین کند موج نفسها را

آنچه خرم می کند گلزار دل را گفتگو با توست

نیمه شبها دوست می‌دارم به درگاهت نیایش را

ندبه من می‌دواند بر رخم باران اشک شرم

تا بدین باران شکوفاتر کند باغ ستایش را

سر به محراب تو ساید شرمگین مردی گنه آلود

ای خدا، بشنو نوای بنده‌ آلوده دامان را

غمگسارا، سینه ام از غم گرانبار است

مهربانا، خلوتم از گریه لبریز است

ای خدا، تنها تو‌ می بینی به جانم اشک پنهان را

تا نقش روی خوب تو بر دل رقم زدیم

بر نقش غیر، از سر غیرت قلم زدیم

مهرت چنان در آینه سینه بر فروخت

آتش ز سوز غم به دل جام جم زدیم

بر جان و سر، نخست بر افشانده ایم دست

روزی کز اشتیاق به کویت قدم زدیم

عمری است تا به راه طلب خارهای غم

در پای دل، به شوق طواف حرم زدیم

با ما ز بیش و کم چه زنی دم؟ که پشت پای

از همت بلند٬ به هر بیش و کم زدیم

در دور زندگی، همه را شادی آرزوست

ماییم زین میانه که بر درد و غم زدیم

یک جلوه کرد روی حقیقت به چشم دل

زان روی، دستگاه ریا را به هم زدیم

از درد می بر آتش دوزخ زنیم آب

زان جامها که هر شب و هر صبحدم زدیم

«واجد» کجا رود ز در دوست ناامید؟

کاین در به بوی لطف و امید کرم زدیم  

                                                       «واجد شیرازی»                                                       

     سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
                                                  سلام ای غم لحظه های جدایی                                               
خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه