دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

شب تـنهاییم در قصد جان بود

خیالش لطف‌های بی‌کران کرد 

چرا چون لاله خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سرگران کرد 

که را گویم که با این درد جان سوز

طبـیبم قصد جان ناتوان کرد 

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

صراحی گریه و بربط فغان کرد 

صبا گر چاره داری وقت وقت است

که درد اشتیاقم قصد جان کرد 

میان مهربانان کی توان گفت

که یار ما چنین گفت و چنان کرد 

عدو با جان حافظ آن نکردی

که تیر چشم آن ابروکمان کرد 

حافظ

آمدي، وه كه چه مشتاق و پريشان بودم

تا برفتي ز برم، صورت بيجان بودم

نه فراموشيم از ذكر تو خاموشي بود

كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم

بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب

كه نه، در باديه خار مغيلان بودم

زنده مي كرد مرا دم بدم اميد وصال

ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم

به تولاي تو در آتش محنت چو خليل

گوييا در چمن لاله و ريحان بودم

تا مگر يك نفسم بوي تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

«سعدي» از جور فراقت همه روز اين مي گفت:

عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم

السلام علیک یا صاحب الزمان (ع)

تو همون حس غریبی که همیشه با منی  

تـو بهونــه هر عاشق واسه زنده بودنی

تــو امیــد انتظـاری تـو دلای نــا امیــد

مثــل دیــدن ستــاره تــو شبــای نـا پدید

بـا توام بــا تو کـه گفتی تکیه گـاه عاشقـایی

می دونم یه دنیا نوری  ساده ای  بی انتهایی

مثل لالایی بــارون تــو کــویــر بـی صـدایی

تو خود عشقی میدونم  نـاجی فــاصـلـه هـایی

عمریــه دلم گـرفته گِـلـه دارم از جـدایـی

خدای همیشه حاضر تو کجایی  تو کجایی

تو کجایی.. تو کجایی...