هو المحبوب

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

آن شب قدر که این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و آیینه و وصف جمال

که در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب؟

مستحق بودم و این ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد

که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم میریزد

اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند

تنها اگر به خلوت رویا نشسته ام

شادم که با خیال تو تنها نشسته ام

سیمرغ وار بر قلل قاف آرزو

پنهان ز چشم مردم دنیا نشسته ام

چون باغبان به پای تو ای غنچه مراد

در بوستان عمر، شکیبا نشسته ام

شاهین اوج همتم، اما به حکم عشق

پیش کبوتری به تمنا نشسته ام

با داغ سینه سوز به دامان زندگی

مانند لاله در دل صحرا نشسته ام

دارم دلی شکسته و موجی ز اشک و خون

با قایق شکسته به دریا نشسته ام

ای آسمان، مخند به بخت سیاه من

خالم که روی چهره زیبا نشسته ام

عمرم گذشت و سختی جان را نگر که باز

در انتظار طلعت فردا نشسته ام

گفتم به غم که: خانه ویرانه ات کجاست؟

گفتا: ببین که در دل شیدا نشسته ام

السلام علیک یا صاحب الزمان (ع)

جمعه ها باشد دلم هم صحبت مولای عشق

می شوم سر مست و شاد از قصه و غوغای عشق

جمعه ها حسی پر از بوی جنون و بی کسی

می زند آتش به جانم از غم دلواپسی

جمعه ها فریاد غم را بی صدا سر می دهم

در سکوت ثانیه تاوان غم پس می دهم

جمعه ها در آسمان بی کسی گم می شوم

همصدا با ماه و مهتاب و ستاره می شوم

جمعه ها خاکسترم را می دهد بر باد عشق

جمعه ها در سر ندارم قصه ای جز یاد عشق

جمعه ها دل میرود سوی حریمی با صفا

هر کجا دارد دلم سودای یاری با وفا

جمعه ها هر لحظه می میرم درون سینه ام

در فراقش می چکد خون از درون دیده ام

جمعه ها در عمق جان با هر سخن بیگانه ام

جمله یا مهدی ادرکنی کند دیوانه ام