| تبليغات | X |
 |
ترنم |
 |
| عاشقانه |
|
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
|
|
یا لطیف ارحم علی عبدک الضعیف الهی تک تک تـپش های بی امان قـلبم تو را فرياد می زنـند ای بی نیاز کننـده نياز مندان تمامی رحمتـت را نيازمندم
السلام علیک یا فاطمه الزهرا(س)
امان از بغض های شبانه ی بقیع ! امان از بغض هایی که خاموش ست؛ امان از داغی که در دل زینب (س) است چگونه سر به شانه ی تنهایی نگذارد کسی که از هستی خویش جدا شده است؟! چگونه ناله نکند آن که امانت بی بدیل الهی را شکسته بال و حزین، به آسمان سپرده است؟! چگونه به تعزیت ننشیند آنکه صبر جمیل فاطمه (س) را در کبود ترین لحظه ها به تماشا نشسته و عاشقانه به شکیبایی مقدس زهرا(س) ، ایمان آورده است؟! این شانه های خیبر شکن کیست که از سنگینی اشک ها خم شده است ؟! این دست های صاحب ذوالفقار مگر نیست که از شدت درد می لرزد ؟! این زبان آتشین خطبه ها نیست که بغض، مجال آه از گلویش گرفته است؟! با کدامین چکامه ، این مرثیه را بسرایم که سیل اشک ، هستی مدینه را به یغما نبرد؟! با کدامین نوحه به تعزیت بنشینم که زمین، گریه های آسمان را تاب آورد؟ بانو! ای مادر احساس های سبز ، ای تبلور عصمت ، بانوی آب و آیینه و ای شرافت آدمی در خاک و افلاک! اگر برکت دست هایت نبود آسمان، ما را ریزه خوار کدامین "دستاس " می کرد تا با گفتن "یا زهرا(س)" تلخی تمام درد ها را به شیرینی درمان بسپارم. یا زهرا(س) ، ای آینه لطافت هستی در ضمیر خاک.
برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود
معلّم شهید دکترعلی شریعتی
وچقدرمتأثرم که اکنون من بر تومرثیه میخوانم. ای علی!من آمده ام که برحا ل زارخودگریه کنم،زیرا تو بزرگترازآنی که به گریه ولابۀ ما احتیاج داشته باشی....ای علی! گفتی که هرکس گفتنی هایی دارد وشخصیت هرانسانی به اندازۀ ناگفته های اوست، ومن اضافه می کنم که درجۀ دوستی ومحبت من باانسانی دیگر،به اندازۀ ناگفتنی هایی است که می توانم با اودرمیان بگذارم وازاین ناگفتنی ها که می خواستم با توبازگوکنم،بی نهایت داشتم.... ای علی!تو مراباخویشتن آشناکردی،من ازخودبیگانه بودم،همۀ ابعاد روحی ومعنوی خودرا نمی دانستم،تودریچه ای به سوی من باز کردی ومرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی وزشتی ها وزیبا ییهای آنرا به من نشان دادی. ای علی!همراه تو به کویر می روم،کویرتنهایی،زیرآتش سوزان عشق،درطوفان سهمگین تاریخ،که امواج ظلم وستم،در دریای بی انتهای محرومیت وشکنجه،برپیکر کشتی شکسته حیات و وجود ما می تازد. ای علی!همراه تو به حج می روم،درمیان شور وشوق،ودر مقابل ابهت وجلال،محو میشوم، اندامم می لرزد وخدا را ازدریچۀچشم تو می بینم وهمراه روح بلند تو به پرواز در می آیم و با خدا به درجۀ وحدت می رسم. ای علی!همراه تو به قلب تاریخ فرو می روم وراه ورسم عشقبازی را می آموزم وبه علی بزرگ آنقدر عشق می ورزم که از سر تا به پا می سوزم. ای علی!همراه توبه دیداراطاق کوچک فاطمه میروم،اطاقی که باهمۀکوچکیش ازدنیا وهمۀ تاریخ بزرگتراست،اطاق کوچکی که علی و فاطمه و زینب وحسین را یکجا درخودجمع نموده است،اطاق کوچکی که مظهرعشق وفداکاری وایمان واستقامت وشهادت است. ای علی!با خروش توبه جنگ استعمارواستبداد واستحماربرمی خیزم وهمراه توتاریخ را می شکافم وفرعونها وقارونها وبلعمها رالعنت می کنم. ای علی!تو جامعۀایران رابه لرزه در آوردی،تو تشیع حقیقی را به مردم نمودی،تو لذ ت شهادت رابه شیعیان حسین(ع)چشاندی،توچشمۀجود وتعصب وسکوت راشکستی،توتحولی عمیق ووسیع وشدید درعصرخودبه وجودآوردی،توخداوندان زر و زور و تزویررارسوا کردی،مردم راعلیه آنهابه مبارزه کشاندی ،توزنجیرهای اسارت راکه باجهل وخدعه وتزویر بردست وپای انقلابی حسینی پیچیده شده بودپاره کردی،توفریادشدی وبه عنوان اعتراض ازسینه های خروشان محرومان وزجردیدگان صعودکردی وندای حق وعدالت رادرزمین و آسمان طنین انداختی. اصولاًهدف حیات درکمال مطلق است،و ارزش یک انسان به اندازه ی پیشرفتی است که درراه کمال انجام می دهد.کسانی هستندکه احتیاجات مادی انسان را به جلومی برند،گروه دیگری خلاق فکر واندیشه وخداوند عقلند.اما گروه سوم،آنها که قلبها راجذب میکنند،بادل وعشق وایمان سروکاردارند،روح را به آسمانها صعودمی دهند،درقلبها،عشق وایمان و فداکاری خلق میکنند وتکامل حقیقی انسانها وعصارۀحیات،محصول خلاقیت آنهاست. (اینان شایسته ترین برگزیدگان خدایند،نمایندگان خدادرزمین به شمارمی آیند،دنبالۀ رسالت أنبیاءرابه عهده دارند،اکسیرحیاتند،بشرخاکی رابه انسان خدایی مبدل میکنند،درقلبهاعشق می آفرینند،درروح ها شوروذوق وآتش خلق می کنند،دکترشریعتی یکی ازدرخشانترین ستارگان این گروه بود.) تو ای علی!درهمۀنمازهای مخلصانۀماحضورداری،مارا درهمۀپروازهای به آسمانها همراهی می کنی،....برهمۀدعاهایی که ازقلبهای شکسته ی ما اوج می گیردودرهمۀطلب هایی که ازنیازطبیعی وجودما می جوشد،توحاضری.... ای علی!ای نمایندۀغم!ای دریای درد!این رحمت بزرگ خدا برتو گوارا باد.... ای علی عزیز!من علی بزرگ رابیش ازحد دوست می داشتم،واگرپرستش غیرذات خدامجاز بود اورامی پرستیدم،ولی این دوستی گنگ ومبهم بود.ازتاروپود وجودم سرچشمه می گرفت ولی توعلی رابه من شناساندی،نه فقط شمشیرذوالفقارش را،وعلمش را،وکلام آتشینش را.... بلکه عشق سوزانش وغمها ودردهایش وتنهایی وصبرش.... من دیروزازبرش شمشیرعلی(ع)لذ ت می بردم وعظمت اورادرقدرتش وکلامش میدانستم، ولی امروزعظمت اورادرعشق وایمانش ،درعرفانش،درتنهائیش،درکوه های غمش،دردریا- های دردش مشاهده میکنم،هنگامیکه دل دردمندش می جوشد ومی خروشدوسربه چاه کرده می گوید،من بیش ازاندازه به اواحساس نزدیکی می کنم،هرچه بیشتر به اوتهمت می زنند، هرچه زیادترسب علی(ع)می کنند وهرچه شدیدترشیعیا نش رازجروشکنجه می دهند،عشق واحترام من به علی(ع)شدیدتروسوزان تروعمیق ترمی شود.... وتوای خدای بزرگ!علی رابه ما هدیه کردی تاراه ورسم عشقبازی،وفداکاری رابه ما بیاموزاند،چون شمع بسوزدوراه مارا روشن کند،ولله مابه عنوان بهترین وارزنده ترین هدیۀ خود،او رابه تو تقدیم می کنیم،تادرملکوت اعلای تو بیاساید وزندگی جاوید خودراآغازکند. قسم به غم،که تاروزگاری که دریای غم بردلم موج میزند،ای علی!تودرقلب من زنده و جاویدی. قسم به عشق که تاوقتی که قلب سوزانم می جوشدومی خروشدومی سوزد،توای علی!درقلب من حیات داری،که جاذبۀآسمانی عشق رادررگهای وجودم به گردش درمی آوری،وحیات مرا ازعشق وفداکاری سرشارمی کنی. سوگندبه تنهایی- که نتیجۀ عظمت وعشق ویکتایی است،وزایندۀلطافت واخلاص وعرفان است- که تا وقتی که خدا تنهاست،تو!درتنهایی ما وجود داری. قسم به عدل وعدالت،که تاروزگاری که ظلم وستم بردوش انسانها سنگینی می کند،تودرفریاد ستمدیدگان علیه ستمگران می غری و می خروشی. وقسم به شهادت،که تاوقتی که فدائیان ازجان گذشته،حیات وهستی خودرادرقربانگاه عشق فدا می کنند،توبرشهادت پاک آنها شاهد و شهیدی
السلام علیک یا مولانا یا ابا صالح المهدی (ع)
و این شعر زیبای حافظ را به مولایم مهدی (ع) تقدیم میکنم
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو کی شدی روشن به گیتی رازپنهانم چو شمع درمیان آب وآتش همچنان سرگرم توست این دل زار و نزار اشک بارانم چو شمع در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع کو صبرم موم شد چون موم در دست غمت تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع آتش مهرتو را حافظ عجب در سر گرفت آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه سی ام خرداد 1386ساعت 22:13 توسط علی |
|
|
عشق یعنی ذکر ناموس خدا
|
|
یا من یسمی بالغفور الرحیم
ای پناه اندوهناکان ,پناهم ده و مرا لحظه ای به خودم وا مگذار مرا از خویش بیگانه ساز ای مهربان ترین یار دیرینم تا جز برای تو نباشم الهی!در همه فصلها با من باش . نمی دانم آشفتگی ام را با کدامین دستاویز به سامان بـیاورم ؟ چرا که در پیشگاه تو به استغاثه نشسته ام . یک عمر نشانت را جستجو کردم تا دانستم تـنها برای یافتن تو باید به خودت متوسل شد . وگرنه صدف عمر چون منی حاصلی جز حسرت و خستگی نخواهد داشت . پس يا رب ! مرا دریاب
السلام علیک یا فاطمه الزهرا (س) غربتم را بنگر اي رازدار علي(ع) و اندوه يتيمان داغدارت را و سكوت خونرنگ خانه ما را زود بود؛ آري؛ هنوز زود بود بي مادري ما؛ بي مادري دنيا...
در سوگ ريحانه رسول خدا (ص)، حضرت صديقه كبري فاطمه زهرا (س) زهرا عصاره عصمت است. زهرا، آیینه پاکی است. زهرا زلال کوثر است. ای همیشه جاری! ای بهار کوتاه! ای ترنم باران وحی! در شکوه مقام تو حیرانم که معنویت به رشته های چادرت دست نیاز می آویزد و معرفت به غبار آستان خانه ات بوسه می زند. برهوت این دنیای خاکی شایان میزبانی چشمه سار همیشه جاری تو را نداشت. تو که در آیینه زخم ها و داغ ها و در هجران پدر غریبانه زیستی و در وداع شبانه ات با پهلویی شکسته، خانه گلین را به امید آغوش بهشتی پدر ترک گفتی...
عشق یعنی دل سپردن در الست از می وصل الهی مست مست
عشق یعنی ذکر ناموس خدا یا علی گفنت به زیر دست و پا
عشق یعنی جلوه صبر خدا شرم ایوب نبی از مرتضی
عشق بر دلداده فرمان میدهد عاشق جان داده را جان میدهد
عشق باعث شد که دل سامان گرفت پشت درب خانه زهرا جان گرفت
عشق یعنی انقلاب فاطمه از کبودی چشم تار فاطمه
عشق یعنی عشق ناب فاطمه بیت الاحزان خراب فاطمه
زيارت فاطمة الزهراء (عليها السلام) اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ خَليلِ اللهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ صَفىِّ اللهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ أَمينِ اللهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ خَيرِ خَلقِ اللهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ أَفضَلِ أَنبِياءِ اللهِ وَرُسُلِهِ وَمَلائِكَتِهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يابِنتَ خَيرِ البَرِيَّةِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ ياسَيِّدَةِ نِساءِ العالَمينَ مِنَ الاَوَّلينَ وَالاخِرينَ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يازَوجَةَ وَلىّ اللهِ وَخَيرِ الخَلقِ بَعدَ رَسُولِ اللهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ ياأُمَّ الحَسَنِ وَالحُسَينِ سَيِّدَي شَبابِ أَهلِ الجَنَّةِ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها الصِّدّيقَةُ الشَّهَيدَةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُهاالرَّضِيَّةُ المَرضِيَّةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُهاالفاضِلَةُ الزَّكِيَّةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها الحَوراءُ الاِنسِيَّةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها التَّقِيَّةُ النَّقِيَّةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها الُمحَدَّثَةُ العَليمَةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها المَظلومَةُ المَغصُوبَةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ أَيَّتُها المُضطَهَدَةُ المَقهُورَةُ ، اَلسَّلامُ عَلَيكِ يافاطِمَةُ بِنتَ رَسُولِ اللهِ وَرَحمَةُ اللهِ وَبَرَكاتُهُ . صَلَّى اللهُ عَلَيكِ وَعَلى رُوحِكِ وَبَدَنِكِ ، أشهَدُ أَنَّكِ مَضَيتِ عَلى بَيِّنَة مِن رَبِّكِ وَاَنَّ مَنْ سَرَّكِ فَقَد سَرَّ رَسُولَ اَللهِ وَمَن جَفاكِ فَقَد جَفا رَسُولَ اللهِ وَمَن آذاكِ فَقَد آذى رَسُولَ اللهِ وَمَن وَصَلَكِ فَقَد وَصَلَ رَسُولَ اللهِ وَمَن قَطَعَكِ فَقَد قَطَعَ رَسُولَ اللهِ ، لاَنَّكِ بِضعَةٌ مِنهُ وَرُوحُهُ الَّذي بَينَ جَنبيَهِ كَما قالَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَآلِهِ وَسلَّمَ . أُشهِدُ اللهَ وَرَسُولَه وَملائِكَتَهُ اَنّي راض عَمَّن رَضيتِ عَنهُ ساخِطٌ عَلى مَن سَخِطتِ عَلَيهِ ، مُتَبرّيٌ مِمَّن تَبَّرأتِ مِنهُ ، مُوال لِمَن والَيتِ ، مُعاد لِمَن عادَيتِ ، مُبغِضٌ لِمَن أَبغَضْتِ ، مُحِبُّ لِمَن أَحبَبْتِ ، وَكَفى بِاللهِ شَهيداً وَحَسيباً ، وَجازِياً وَمُثيباً » پس از آن مىگويى : « وَصَلَّى اللهُ عَلَيكِ ، وَعَلى أَبِيكِ مُحَمَّد رَسُولِ الله ، وَعَلى بَعلِكِ اَمِيرِ المُؤمِنينَ ، وَعَلى اَبنائِكِ الائِمَةِ الطّاهِرينَ وَسَلّمَ تَسليماً كَثيراً » .
السلام علیک یا صاحب الزمان (ع) جمعه روز سبز انتظار جمعه يعنى يك غزل دلواپسى ... جمعه يعنى گريه هاى بى كسى جمعه يعنى روح سبز انتظار ... جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار بى قرار بى قراريهاى آب ... جمعه يعنى انتظار آفتاب جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست ... جمعه خود ندبه گر ديدار اوست جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند ... از غم او بيدها مجنون شوند جمعه يعنى يك كوير بى قرار ... از عطش سرخ و دلش در انتظار انتظار قطره اى باران عشق ... تا فرو شويد غم هجران عشق جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل ... هق هق بارانى چنگ غزل زخمه اى از جنس غم بر تار دل ... تا فرو شويد غم هجران دل جمعه يعنى روح سبز انتظار ... جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار بى قرار بى قراريهاى آب ... جمعه يعنى انتظار آفتاب |
|
2 نوشته شده در
شنبه دوازدهم خرداد 1386ساعت 8:54 توسط علی |
|
|
فریاد خفته در گلو
|
|
یا قاضی الحاجات :. من بی آن که کلامی بگويم تو خود آشکار از ناگفته ها آگاهی پس چه گويم جز کرمت جز آنکه محتاجم و هميشه سهم ما از دريایی عظيم شبنمی بوده است و از آسمانی بزرگ قطره باران. امروز نيز همچون گذشته ، تو را محتاجم و باز به شوق کرامات تو نبضم می زند. در این لحظات تو تنها امیدی هستی که دست در حلقه نیازت آویخته و رحمتت را تمنا میکنم . تو خود گفتی : بخوان تا اجابت کنم . جز تو مهربانـــترین , چه کسی خواهد بود رازدارترین . که من خون گریه هایم را در کاسه دلداریش جاری سازم . به تمام رحما نـــیـــتــت سوگند, که هنوز بر دستگیریت امیدوارم . مرا واپس مزن .....
اشک عصاره زیبای الهی چه زبانی صادقـتر وزلالتر و بی ریاتر از زبانی که کلماتش ، نه لفظ است ونه خط . اشک است وهر عبارتش نامه ای ، ضجه ی دردی ، فریاد عاشقانه ی شوقی؟ مگر نه اشک زیبا ترین شعر ، وبی تابترین عشق وگدازترین ایمان وداغترین اشتیاق و تب دار ترین احساس وخالصانه ترین گفتن ولطیف ترین دوست داشتن است . که همه در کوره ی یک دل ، بهم امیخته وذوب شده اند و قطره ای گرم شده اند نامش اشک . اشک که می میبارد وناله که بر می اید وگریه که اندک اندک در دل می رود وناگهان در گلو میگیرد وراه نفس را می بندد وناچار منفجر می شود این زبان صادق و طبیعی شوق واندوه ودرد وعشق یک انسان است به خدا
ما بدان قامت و بالا، نگرانیم هنوز
وز غمت خون دل از دیده روانیم هنوز
جز تو یاری نگرفتیم و، نخواهیم گرفت
بر همان عهد که بودیم، برآنیم هنوز
به امید تو شب خویش برآریم به روز
آن جفا دیده که بودیم، همانیم هنوز
ای دریغا! که پس از آن همه جان بازی ها
بر سوی کوی تو، بی نام و نشانیم هنوز
دیگران وادی عشق تو به پایان بردند
ما به یاد تو، دراین دشت دوانیم هنوز
آرمیدند همه در حرم حرمت ما
ساکن کوی خرابات مغانیم هنوز
ما از این چرخ کهن گرچه بسی پیرتریم
همچنان از مدد عشق جوانیم هنوز
اوستاد همه فن بوده و هستیم " ادیب"
با همان نام و همان شوکت و شانیم هنوز
ادیب نیشابوری
گر ترا عشوه چنان، شیوه چنین خواهد بود
نی مرا فکر دل و نی غم د ین خواهد بود
درد عشقت ز ازل بود مرا مرهم دل
بی گمان تا به ابد نیز چنین خواهد بود
روز محشر که به سیما همه ممتاز شوند
مهر روی تو مرا، مُهر جبین خواهد بود
آتش غیرت عشق تو چو اغیار بسوخت
دیده ی کیست ندانم که دو بین خواهد بود
در چنان خلق ، که عشق تو دهد جلوه ی حسن
نشود محرم اگر، روح امین خواهد بود
گر تو تشریف دهی کلبه ی احزان مرا
من بر آنم که چو فردوس برین خواهد بود
التفاتی به یکی گوشه ی چشم ار نکنی
سبب آفت صد گوشه نشین خواهد بود
تا که آن طایر قدسی پرو بالی دارد
کار آن ترک کماندار کمین خواهد بود
جان به جانان ده واز مرگ میند یش [حسین]
خود تورا عاقبت کار همین خواهد بود
حسین بن منصور حلاج
هرجا سخن از جلوه ی آن ماه پری بود کار من سودا زده دیوانه گری بود پرواز به مرغان چمن خوش، که در این دام فریاد من از حسرت بی بال و پری بود گر این همه وارسته و آزاد نبودم جون سرو، چرا بهره ی من بی ثمری بود روزی که ز عشق تو شدم بی خبر از خویش دیدم که خبر ها همه از بی خبری بود بی تابش مهر رخت ای ماه دل افروز یاقوت صفت قسمت ما خون جگری بود دردا که پرستاری بیمار غم عشق شب ها، همه بر عهده ی آه سحری بود
گر به تو افتدم نظر چشم به چشم و رو به رو
شرح دهم غم ترا نکته به نکته مو به مو
از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده ام
خانه به خانه در به در، کوچه به کوچه کو به کو
سیل سرشک و خون دل، از دل و دیده شد روان
قطره به قطره شط به شط، بحر به بحر جو به جو
مهر ترا دل حزین بافته بر قماش جان
رشته به رشته نخ به نخ، تار به تار پو به پو
داده دهان و چهره و عارض و عنبرین خطت
غنچه به غنچه گل به گل، لاله به لاله بو به بو
از رخ و چشم و زلف و قد، ای مه من فزایدم
مهر به مهر، دل به دل، طبع به طبع، خو به خو
در دل خویش "طاهرا" گشت و نجست جز تو را
صفحه به صفحه لا به لا، پرده به پرده تو به تو
طاهرای کاشانی
السلام علیک یا صاحب الزمان (ع)
رخسار تو ماه شب يلداست، کجايي مجنون صفتم کرده فراق گل رويت بی تو دل ماتم زده شيداست، کجايي |
|
2 نوشته شده در
شنبه پنجم خرداد 1386ساعت 17:54 توسط علی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو |
| درباره وبلاگ |
تک تک تپش های بی امان قلبم تو را فرياد می زنند
ای بی نیاز کننده نياز مندان تمامی رحمتت را نياز مندم |
|
RSS
|
