هو المحبوب

چه لطيف و شگفت و نكته آموز است دعاي آغازين سال و نخستين خواسته ها يم در آستانه بهار !

 
يا مقلب القلوب والابصار ، يا مدبر الليل والنهار ، يا محول الحول والاحوال

حول حالنا الي احسن الحال

 
دست به دامن آسمان می شوم و از او ميخواهم كه مرا به دست محبتي كه بر سر قلب و روحم مي كشد ،

بنوازد . ميخواهم شيوه باغباني كشتزار لحظه هايم را از او بياموزم تا امسال را به داس بيهودگي نسپارم

ودر هجوم ملخهاي غفلت و گياهان هرز هواپرستي ، باغ وجودم را آفت زده و پژمرده نبينم .

از بهار آفرين و كاروان سالار قافله ليل و نهار ميخواهم ، چنانم كند كه روز و شبهاي سال را به خورشيد

 ايمان و ستارگان عمل صالح روشن كنم .خداي من ! به من تواني بخش كه آوندهاي وجودم قطره قطره

خلوص و جرعه جرعه صداقت باشد و شكفتن و بالندگي را تجربه كند .

 ميدانم كه معبود من ، مرا روحي شفاف و زلال عطا خواهد كرد و مرا به سرزندگي و شور عاشقانه

 رهنمون خواهد شد

دیـــــوانـــه محبت جـــانـــانه ام هنـــوز

دست از دلم بـــدار کــه دیوانه ام هنوز

عمـــری بگرد شمع جمال تــو گشته ام

و آتش نخورده بــر پر پـروانه ام هنوز

در خانه ای کـــه دولت وصل تو یافتـــم

چون حلقه بسته بر در خانه ام هنـــوز

زین خــانه رم مکن ز آهو شان شهــر

کز جـــز تو ره نجسته بکاشانه ام هنوز

ای دوست قصه ای ز محبت بگو که من

طفلم بطبع و طالب افسانـــــه ام هنـــوز

امشب صنما باز کـــــه افسانــــــه شنیـــدیم

وصف لب تـــو از لب پیمــانــــه شنیــدیـــم

پیمـــانــــه چـــو با یــاد نگــاه تـــو گــرفتیم

از هـــر رگ دل نغمه مستانـــــــه شنیـــدیم

هـــر تاب سر زلف تو گویای حــدیثی است

این راز نهـــان را همـــه از شانــــه شنیدیم

تا دیده بـــــه شمع رخ زیبــــــای تو بستیـــم

آهنگ وفـــــا از پــــر پـــروانه شنیـــــدیــم

آنشب کـــه گـــره از سر زلف تــو گشودند

فریاد و فغان از دل دیــــوانه شنیــــــــدیـــم

مشکل بــود از کـــوی تــو آسوده گـــــذشتن

مـــا این سخن از ساقـــــی می خانه شنیدیـم

در ســر بجز از عشق هوای دگرم نیست

غیر از گل یاد تو کسی دور و برم نیست

آشفتــه تـــر از زلــــف پریشان تو هستم

آرامشــــی از بهـــر دل در به درم نیست

تو سبـــز تــر از باغ بهــــاری و من اما

خشکیده گیاهم که دگر برگ و برم نیست

خون شـــد دل ســرگشته ام از تیغ جدایی

بر تـن بجز از زخمـــه صدها تبرم نیست

تقدیر من این بود که چون شمع بســـوزم

زین آتش جانسوز دریغــــا حــذرم نیست

مجنـــون صفـت آواره صحــرای جنـونم

وقتی که به کوی تو عزیزم گذری نیسـت

ترسم همه آن است پس از این همه دوری

آن روز بیـایـی کــه نشــــان و اثرم نیست

السلام علیک یا صاحب الزمان(ع)

در حریمت آرزوی خاکساری میکنم                                                         

                                                 تا مگر چون خاک ره بوسم کف پای تو را