کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش

  که دگر می نخورم بی رخ بزم آرايی 

نرگس ار لاف زد از شيوه چشم تو مرنج 

 نروند اهل نظر از پی نابينايی 

شرح اين قصه مگر شمع برآرد به زبان 

 ور نه پروانه ندارد به سخن پروايی 

جوی‌ها بسته‌ام از ديده به دامان که مگر

  در کنارم بنشانند سهی بالايی 

کشتی باده بياور که مرا بی رخ دوست 

 گشت هر گوشه چشم از غم دل دريايی 

سخن غير مگو با من معشوقه پرست 

 کز وی و جام می‌ام نيست به کس پروايی 

اين حديثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت

  بر در ميکده‌ای با دف و نی ترسايی 

گر مسلمانی از اين است که حافظ دارد

  آه اگر از پی امروز بود فردايی

این هم عکس یک کوچولوی ناز تپل

امشب کجایی ای همه‌ی شور و حال من؟

ابری شده‌ست آبی چشم زلالِ من

دلتنگم آن‌چنان که غریبانه اشک ریخت

دریا به روزگارم و باران به حال من

ای علّت لطیف تغزل! کمی بخند

تا بشکفد ترانه به لبهای کال من

حافظ! بگو چه شد که به دیوان شعر تو

تنها سکوت و اشک و شکست است فال من

تا کی بیایی از پس آن قله‌های دور

در انتظار می‌گذرد ماه و سال من

گفتی بیا و در دل من آشیانه کن

ای کفتر شکسته ‌دلِ خسته ‌بال من!