هوالمعشوق

پروردگارا به درگاه تو پناه مي آورم و تو نيز پناهم بخش تا موجودي آزمند و خويشتن دوست نباشم.

مگذار که صولت خشم، حصار بردباري مرا درهم بشکند و حمله حسد،

 مناعت فطرت مرا به خفت و مذلت فروکشاند.

دلا بـسوز کـه سوز تو کارها بـکـند
نیاز نیم شـبی دفـع صد بـلا بـکـند
عـتاب یار پری چهره عاشقانه بـکـش
کـه یک کرشمـه تلافی صد جفا بکـند
ز مـلـک تا ملـکوتـش حـجاب بردارند
هر آن کـه خدمت جام جهان نما بـکـند
طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک
چو درد در تو نـبیند کـه را دوا بـکـند
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
کـه رحـم اگر نکـند مدعی خدا بکـند
ز بخـت خفتـه ملولـم بود کـه بیداری
بـه وقـت فاتحـه صـبـح یک دعا بکند
بسوخـت حافـظ و بویی به زلف یار نبرد
مـگر دلالـت این دولتـش صـبا بکـند

حدیث مستان

گفتا تو از کجایی ؟کاشفته مینمایی؟
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی
گفتا سرِچه داری ,کز سر خبر نداری؟
گفتم بر آستانت,دارم سر گدایی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی؟
گفتم که خوش نوایی از باغ بی نوایی
گفتا ز قید هستی,رو مست شو که رستی
گفتم به می پرستی,جُستم ز خود رهایی
گفتا به دلربایی ,ما را چگونه دیدی؟
گفتم چو خرمنی گل,در بزم دلربایی
گفتا من آن تُرنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم بِه از ترنجی,لیکن به دست نایی
گفتا چرا چو ذره با مهر,عشق بازی
گفتم از آنکه هستم سرگشته خدایی
گفتا بگو که (خواجه)در چشم ما چه بیند؟
گفتم حدیث مستان,سری بود خدایی

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم
گرد ان شمع طرب میسوختم پروانه وار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم
آتشم برجان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی
چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم
درد بی عشقی زجانم برده طاقت ورنه من
داشتم آرام تا آرام جانی داشتم
بلبل طبعم (رهی) باشد ز تنهایی خموش
نغمه ها بودی مرا تا همزبانی داشتم