هو المعشوق 

الهی  اگر تو با مني ، درون من ، كنار من ، هيچ نيرويي در اين دنيا نمي تواند مرا شكست دهد.

 هر چه جلال است، از آن توست! خدايا ! حتي اگر در هياهوي روزمرگي تو را از ياد ببرم ،

 تو مرا فراموش نخواهي كرد

 خدايم ! تو در تمامي مشكلات و دشواري هاي زندگي ،نيرو و اقتدار مني

 خدایم!راهي نمي بينم و آينده پنهان است اما مهم نيست ، همين كافي ست كه تو همه چيز را مي بيني.

پس ای شنونده دعاهای من ! ای آنکه بی پاسخ نگذاشته ای هر آنچه خواستم!

ای آنکه هنوز هم معجزه می کنی! ای آنکه شرمسارم از آن چيزی که به من دادی و من ندیدم

و شکرت نکردم!ای نگاهدارنده مسافران غریب عرفانت!

ای موسیقی بی کلام عشق! ای رود زلال روح من! ای خداوند شایسته خداوندی !اي خجسته !

ای صاحب انسان و مَلَک!ای قدرت مطلق کائنات!ای خدای کوه، خورشيد، دنيا، گُل، پروانه، شبنم!

تو را قسم به وصف بی پايانت!تو را قسم به لحظه دعا!تو را قسم به لحظه توبه!

تو را قسم به لحظه گریه!تو را قسم به لحظه ای که دلم شکست!

خداوندا ما را به رحمتت مورد قضاوت قرار ده نه به عدالتت چرا که رسوای جهانيم!

خداوندا مرا در اوقات تنهايي و نيازمندي تنها مگذار اي رحيم و بخشنده !

خداوندا به نجات من هم بيا. مرا موهبت آن بخش كه در تو زندگي كنم پيش بروم و نفس گسيخته را بكشم مباد

 كه از ياد ببرم تو پناه و آسايش من هستي!

خداوندا نگذار از تو بخواهم، بيشتر از آنچه که داده ای!

یا لطیف!

هم اکنون که دست به بالا آورده ايم و از اعماق دل در کران کهکشانها بر وجود لایتناهیت دعا میکنیم و با

تمام کوچکی خود ، خداوندیه بی پایانت را بانک می زنیم بر ما اجابتی کن

این دعا را!   آمین

ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است

  ببين که در طلبت حال مردمان چون است 

به ياد لعل تو و چشم مست ميگونت

  ز جام غم می لعلی که می‌خورم خون است 

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو 

 اگر طلوع کند طالعم همايون است 

حکايت لب شيرين کلام فرهاد است

  شکنج طره ليلی مقام مجنون است 

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است

  سخن بگو که کلامت لطيف و موزون است 

ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی 

 که رنج خاطرم از جور دور گردون است 

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزيز 

 کنار دامن من همچو رود جيحون است 

چگونه شاد شود اندرون غمگينم

  به اختيار که از اختيار بيرون است 

ز بيخودی طلب يار می‌کند حافظ 

 چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است 

السلام عليک يا علی ابن موسی الرضا

زائر کوی عشق

نمی دانم نيروی يک قدرت بزرگ معنوی را ديده ايد ؟ صدای پاره شدن ريسمانهای رهايی را شنيده ايد ؟

اگر تنهای تنها در مکانی ساده ولی سرشار از عشق نشسته باشيد و مرغ دل را در عنقا در اوج ملکوت به

 پرواز درآورده باشيد و آن مرواريدهای خالص را از صدف جان و با نور عشق روی کوير احساس لغزانده

 باشيد آنگاه اين نيرو و کشش ، اين صدا را با عقل و عشق احساس می کنيد .

اين صدا از چندين روز قبل در گوشهايم طنين می انداخت و من بانگ رحيل را هر لحظه می شنيدم . تصور

 کعبه دل های عاشق در تصوير تصور هر ايرانی عاشق ، تصور بزرگی است به پهنای دريای عشق . اين

 تصور هر لحظه بر روح و جسم خسته من جوانه می زد و مرا مشتاق تر می کرد . وقتی به اين کشش پاسخ

 دادم و طالب طلبی مطلوب شدم سفرم به مشهد الرضا آغاز شد .

آنگاه بود که باور کردم نوری در پهنه آسمان در کرانه صحرا و کوير ديده می شود . در پس روزی سرشار

 از شور روزی ديگر فرا رسيد که همه تاريکی شب را برده بود چون خورشيدی پرنورتر و لبريزتر از عشق

 داشت . گنبد طلايی آقا با آن پرچم سبز رنگش چونان طربی است برای بزم وصال و سماعی برای اتصال به

 واسطه ای با قدرت عشق تا رسيدن به رقص برای خدا ؛

از صحن آزادی که وارد شوی نور سبز رنگ آبخوريهای مرمرين همراهيت می کند برای آغاز مستی و چون

 به رسم ادب و جان نثاری دست بر سينه بگذاری و قلب و دستت را گواه گيری و با جان و يک دنيا عشق

 بگويی " السلام عليک يا علی ابن موسی الرضا " آنگاه وارد طربی شده ای که هر لحظه شور و شعفش

 مضاعف می گردد .

و آنگاه با همه وجودت قدم بر آستان دوست می گذاری تا مقيم کوی يار شوی . اذن دخول که می خوانی چه

 بخواهی و چه نخواهی حراج مرواريدهای تو نيز آغاز می شود که اينجا فقط شکسته دلی می خرند و بس

. می خواهی چشم بگشايی و سلطان و مرادت را بنگری اما حلقه عشق تو تنگ تر شده و نامرئی تر ؛ و به

 يادت می افتد که بخوانی " آمدمت که بنگرم گريه نمی دهد امان ... "

نيک که نظر کنی می بينی با امواج اين اقيانوس پر تلاطم به يک قدمی کعبه دل رسيده ای . آنجاست که ديگر

 بی آنکه بدانی وارد سماعی شده ای و چون پروانه ای بر گرد شمع می گردی و می سوزی . آنجاست که

ديگر همه او می شوی و خود را می گذاری و آنچه از تو می ماند مستی است مشتاق وصال .

اين هنگام ذکر تو زيارت مولاست و آنچه تو را به مراتب بالای سماع می رساند عشق است و فانی شدن در

 ذات حضرت باری . ديگر آنجا تو هيچ نيستی فقط يک چيزی آن هم مست وصال ؛

چون از گرد طواف و انوار الهی فارغ گشتی ماموری به نماز طواف . دو رکعت توام با عشق تا بگويی که

 آتشی بر وجودت افتاده و تنها تو داغ دل خمار مايی . آن هنگام يادت می افتد که بگويی " بر گل بمانده پای

 دل " و سرت را چون طفلان يتيم بر گوشه ديواری می گذاری و چشم بر کعبه دل باز می کنی و از سر می

گيری آنچه که مدتهاست می خواهی با مولا با آقايت بگويی .

هر آنچه بگويی از روی عشق است و به حساب عشق هم در دفتر عشاق ثبت خواهد شد .

در احوالات خود با مولايت مستغرقی که نوای دلربای نقاره آگاهت می کند که بايد با معبود عشقبازی کنی .

 از حرم خارج می شوی و کنار عده ای می نشينی که چون تو مست وصال اند و مشتاق يار .

در خلسه و شهود مکاشفت می کنی تا برای نماز آماده شوی .

نماز نويدی است برای فرزندان آدم

که ای انسان ، ای غمگين از هجران ، از هبوط متاثر مباش . نماز معراج مومن است .

 برای هميشه برای يک عمر ...

السلام علیک یا مولانا صاحب الزمان(ع)

ای پرده نشین آسمان ادرکنی

معبودا

سجاده تنهاييم را

تنها براي تو مي گسترانم

كه همواره مونس بي قراري هايم بوده اي

و برگ برگ وجودم را

به نسيم نگاه تو مي سپارم

تا با شبهاي مناجات،

سبز و با طراوتش گرداني

و از مرداب ياس و نااميدي برهاني

و به بيكرانه هاي اميد و ايمان رهنمونش سازي

به رحمتت اي مهربان ترين مهربانان

(دکتر علی شریعتی)

ديـشـب بـه لـبـم بـاده و مــطـرب بـه حـرم بــود

                    ای کـاش در آن مــيــکــده ســاقی بـه بـرم بـود

 مـن خـود بـشـدم ســاقـی و پـيـمـانـه بـخـوردم

                    زان جـــام شــرابـی کـه زمـعـشــوق اثــرم بــود

 در حــالــت مـسـتـی بـه خـيــالـم رخ ســاقــی

                    آن سـاقی و جـامــش کـه پـر از فـــرط کــرم بـود

 ديـدم که بـه دسـتش می و پـيمانـه به من داد

                    مـن مـست و نـديـدم که چه پـيـکی بـه برم بـود

 چـشـمـم بـه دل ســاقـی و اشـکـم به پـيـاله

                    او ســرد و نـدانــسـت کـه در دل شـــررم بـــود

 من سـربکـشـيـدم زهـمـان ســاغـر مسـتی

                    ديـدم کـه نه می ٬ بـل دل ساقی به لـبـم بـــود

 گـفـتم به اشارت کـه بگـو ســاقی بـی مـی

                    آخـر تـو نـديـدی که چـه عـشقی به سرم بـود؟

 اين باده دل بهر من مست چه سود اسـت؟

                    دسـت و مـی سـاقی هـمـه بـــال و پــرم بــود

 ايـنـک تـو زمــن بـاده سـتان و ز ولــع نـوش

                    زان مـی کـه زخــون دل و اشــک بــصــرم بــود

ای رهگذر خواهم کمی از دل بگویم          شاید که ناگه بشکند بغض گلویم

دیریست دردی در دل من لانه کرده          یک جفت چشم آسمانی روبرویم

تنها ترین بود و دلم پر زد به سویش          تنها ترین بودم که او آمد به سویم

گفتم غریبه غم مخور من هم غریبم          خندید و دست یاریش آمد به سویم

یک آسمان غم داشت چشمان غریبش          بگذار از دلتنگی اش چیزی نگویم

وقتی برایش از وفا شعری نوشتم          پاشید لبخند قشنگش را به رویم

می خواست با من باشد و تنها نباشد          میخواست غربت را بگیرد از سبویم

او آمد و تنهایی و غربت پریدند          اما ز دست روزگار دون چه گویم !

او را گرفت از من چه بی رحمانه و تلخ          نگذاشت عطر گیسوانش را ببویم

وقتی که او پر زد دلم انگار پر زد          من بودم و دنیایی از غم روبرویم

وقتی که او می رفت من غربت گرفتم          دیگر نیامد هیچ یاری هم به کویم

او رفت اما بغضی آمد در کنارم           بغضی که میماند همیشه در گلویم

بر روی این آهنگ زیبا که خیلی دوستش دارم کلیک کنید

بد نیست گاهی هم به  کودکیمان فکر کنیم آنزمان که قلبهایمان پاک و مطهر بود

و ریزش باران احساس و عشق الهی را عاشقانه بر گونه هایمان احساس میکردیم

این عکس را به یاد آن دوران گذاشتم یادش به خیر....... 

السلام علیک یا صاحب الزمان(ع)

گنه از جانب من نیست اگر مجنونم          گردش چشم تو نگذاشت که عاقل باشم

این کلیپ را به همه عاشقان مولایمان تقدیم میکنم

و بر خاک پای تمامی عاشقان مولا بوسه میزنم

http://www.iranclip.com/player/1173

دوستان عزیزم من به مدت ۲ هفته از مشهد دارم میروم

التماس دعا برای این حقیر سراپا تقصیر