مولاي يا مولای، انت المحبوب و انا المحب و هل يرحم المحب الا المحبوب

الهی تو محبوب من هستی و من محب تو و جز معشوق چه کسی بر عاشق رحم میکند

الهی

متبرکم گردان

تا بیاموزم هر چه را آنگونه که می بینی ببینم

و به همه چنان که تو عشق میورزی عشق بورزم

آنگاه بی تردید

دنیا لبریز از تو میشود

و به هر سو که رو کنم

تو آنجا هستی 

ای یار ناگزیر که دل در هوای توست
جان نیز اگر قبول کنی هم برای توست

غوغای عارفان و تمنّّای عاشقان
حرص بهشت نیست که شوق لقای توست

گر تاج می دهی غرض ما قبول تو
ور تیغ می زنی طلب ما رضای توست

گر بنده می نوازی و گر بنده می کشی
زجر و نواخت هرچه کنی رای رای توست

تنها نه من به قید تو درمانده ام اسیر
کز هر طرف شکسته دلی مبتلای توست

قومی هوای نعمت دنیا همی پزند
قومی هوای عقبی و ما را هوای توست

گر ما مقصریم تو بسیار رحمتی
عذری که می رود به امید وفای توست

شاید که در حساب نیاید گناه ما
آن جا که فضل و رحمت بی منتهای توست

سعدی ثنای تو نتواند به شرح گفت
خاموشی از ثنای تو حدّ ثنای توست

مدامم مست می دارد ؛ نسيم جعد گيسويت                             

                              خرابم می کند هر دم ؛ فريب  چشم جادويت

پس از چندين شکيبايی‌؛ شبی يارب توان ديدن                              

                               که شمع ديده افروزيم  در  محراب ابرويت  ؟؟

زهی همت که حافظ راست کز دنيی و عقبی                               

                                نيامد هيچ در چشمش ؛ بجز خاک سر کويت

    در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع                                              

                شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع                                 

                              روز و شب خوابم نمی اید به  چشم غم پرست                           

                              بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق                                         

                                   تا بگویم شرح درد اشتیاق

خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد
وز همه ملک جهان مهر تو حاصل دارد

جور و بیداد و جفا کردن و عاشق کشتن
زیبد آنرا که چنین شکل و شمایل دارد

عاشق دلشده را پند خردمند چه سود
رند دیوانه کجا گوش به عاقل دارد

مبتلائیست که امید خلاصش نبود
هرکه بر پای دل از عشق سلاسل دارد

تا دم بازپسین غرقه‌ی دریای غمش
مدعی باشد اگر چشم به ساحل دارد

هرکه خواهد که کند از تو مرادی حاصل
حاصل آنست که اندیشه‌ی باطل دارد

میکشد ساعد سیمین تو ما را و عبید
میل بوسیدن سرپنجه‌ی قاتل دارد

به التماس نجیبم بخند حرفی نیست

شکسته پای شکیبم بخند حرفی نیست

در امتداد جنونم بیا و رو در رو

به خنده‫های عجیبم بخند حرفی نیست

از آخرین نفس کوچه هم پرم دادند

به این غروب غریبم بخند حرفی نیست

طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند

تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

من از عبور نگاهی شکسته ام، آری

شکستن است نصیبم بخند حرفی نیست

به حال من پری دل گرفته هم خندید

تو هم بخند حبیبم ـ بخند حرفی نیست

السلام علیک یا صاحب الزمان(ع)

             دلم گرفته و هر سوي خانه‌ام ابريست              

دلم گرفته و گريه دواي دردم نيست

حريف ني لبك و سوز دل نمي‌گردم

ولي درون دلم بذر صبر پروردم

خداست شاهد اين حرف و عشق مي‌داند

كه روز جمعه نگاهم به جاده مي‌ماند

به آتشي كه دلم را هميشه سوزانده است

دواي درد عدالت كنار در مانده‌ست

دري است فاصله من و يك سبد رويا

دري است فاصله من و يوسف زهرا

دلم گرفته، دقايق هنوز در راهند

و عاشقان شقايق هنوز در راهند

دلم گرفته، كسي نيست، جاده بي‌رنگ است

دلم گرفته و اين قلب ساده بي‌رنگ است

هميشه مانده‌ام اينجا، هميشه مي‌مانم

عبور مي‌كند آيا كسي؟ نمي‌دانم