یا من باسط الیدین به الرحمه

ای کسیکه آغوش گرم رحمتت برای بندگانت همیشه باز است

  الهی العفو

   الهی العفو الهی العفو

الهی العفو الهی العفو الهی العفو

   الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو  

  الهی العفو الهی العفو الهی العفوالهی العفوالهی العفو 

الهی العفوالهی العفو الهی العفوالهی العفو الهی العفوالهی العفو

الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو

الهی العفو الهی العفو الهی العفوالهی العفوالهی العفوالهی العفو الهی العفو الهی العفو  الهی العفو  

الهی العفو الهی العفو الهی العفوالهی العفوالهی العفوالهی العفو الهی العفو الهی العفو  الهی العفو

الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو

الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو

الهی العفوالهی العفو الهی العفوالهی العفو الهی العفوالهی العفو

  الهی العفو الهی العفو الهی العفوالهی العفوالهی العفو 

  الهی العفو الهی العفو الهی العفو الهی العفو 

الهی العفو الهی العفوالهی العفو 

الهی العفو الهی العفو

الهی العفو

السلام علیک یا امام زمان(عج)

از پروانه خواستم, راز سخن گفتن با گلها را برايم بگويد.

پاسخ داد: سخن گفتن با گلها به چه كارت آيد؟

گفتم: سراغ گلي را مي جويم. مي‌شناسي‌اش؟؟؟

گفت: كدامين گل تو را اينچنين بي‌تب و تاب كرده است؟

گفتم: به دنبال زيباترينم.

گفت: گل سرخ را مي گويي؟

گفتم: سرخ تر از آن سراغ ندارم.

گفت: به عطر كدامين گل شبيه است؟

گفتم: خوشتر از آن بوي ديگري نمي شناسم.

گفت: از ياس مي گويي؟

گفتم: سپيد تر از آن نيز نمي‌دانم.

گفت: در كدامين گلستان مي رويد؟

گفتم: در آن صحرا گلستاني كه از شرم ديدگانش هيچ گل ديگري نمي رويد.

به ناگاه ديدم پروانه،

مستانه بي قرار شده است.

بي تاب تر از من ناآرامي مي كند ....

از اين گل و آن بوته، سراغش را مي جويد ....

گفت: اسمش چيست كه اينگونه از آدميان دل برده است؟

گفتم به زيبايي نامش نديدم.

گل نرگس را مي گويم. مي‌شناسي‌اش؟؟؟

به ناگاه ديدم پروانه، توان سخن گفتن ندارد.

بالهايش به روشني شمع مي درخشيد.

گويي شعله از درون، وجودش را به التهاب درآورده بود.

توان رفتن نداشت ...

به سختي خود را به روي باد نشاند و از مقابل ديدگانم دور شد ....

آري....

او گل نرگس را يافته بود. شراره‌هاي وجودش خبر از آن گل زيبا مي داد ....

اينك دوباره من ماندم و اين نام آشنا و غريب ....

  در صحراهاي غربت, تا آدينه اي ديگر, به انتظار نشسته‌ام،

  تا شايد به همراه پروانه‌اي, به ديار اشنايت قدم گذارم ....

مهدي جان ....

پروانه وارم كن كه ديگر تحمل دوريت ندارم ....

مولاي من مي‌دانم كه لحظه ديدار نزديك است اما ديگر توان ثانيه ها را ندارم ....

مي دانم كه چيزي به پايان راه نمانده است اما ديگر توان رفتن ندارم ....

مي دانم كه تا سپيده دم وصال، طلوع و غروبي چند, باقي نمانده است، اما ديگر تاب سرخي غروب را ندارم ....

از اين رنگ رنگ پروانه هاي دروغين خسته شده‌ام.......

از آدينه هاي سراب گونه‌ي بي وصال به ستوه آمده‌ام........

ديگر توان رفتن ندارم.......

زودتر بيا

گل نرگس بيا

هوالمعشوق

خدایا

تو

تنهاترین تنهایی

تنها ترانه زیبای خلوت و سکوتم.

یگانه محرم استماع هق هق ناله های شبانه ام و یکتا نوازش گر پریشان حالی و شوریدگی هایم.

تویی که صدایم را میشنوی و در ظلمات شب به میهمانی خود رهنمونم میداری.

تویی که این ناخوانده میهمان را به گشاده رویی میپذ یری و حبیب خود میخوانی.

الله به فریاد من بی کس رس             فضل و کرمت یار من بی کس بس

هر کس به کسی و حضرتی می نازد              جز حضرت تو ندارد این بی کس کس

تویی که عاشقانه به زجه های این شیدای رسوا گوش فرا میدهی

تویی که سیلاب اشکهایم را به نظاره مینشینی و از غربت هر دوتامان آرام و بی صدا می گریی.

نخست برای غربت این بنده از همه جا رانده

سپس برای غربت خود در میان این آدمهای وا مانده

گونه هایم خیس واز چشمانم راهیست به ملکوت زیبای تو.

چرا که این چشمه جوشان عشق در لحظه لحظه ی میهمانی تو از برای وصال و کامیابی در قلیان و

 جوشش است تا حتی تو را به میهمانی خودت ببرد.

یا رب زتو آنچه من گدا می خواهم                   افزون ز هزار پادشاه می خواهم

هر کس ز در تو حاجتی می خواهد                     من آمده ام از تو ترا می خواهم

و آنگاه که بغض غصه هایم خالی میشود سر بر دوشت می نهم و تو آرام با سر انگشتان زیبایت پریشانی

 موهایم را نوازش میکنی که تو نوازنده غریبان و من غریبم

الهی درد م دوا کن که تویی طبیبم

ای دلیل هر گم گشته

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می​رودمن مانده​ام مهجور از او بیچاره و رنجور از اوگفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درونمحمل بدار ای ساروان تندی مکن با کارواناو می​رود دامن کشان من زهر تنهایی چشانبرگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشمبا آن همه بیداد او وین عهد بی​بنیاد اوبازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنینشب تا سحر می​نغنوم و اندرز کس می​نشنومگفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گلصبر از وصال یار من برگشتن از دلدار مندر رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخنسعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی​وفا

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می​رودگویی که نیشی دور از او در استخوانم می​رودپنهان نمی​ماند که خون بر آستانم می​رودکز عشق آن سرو روان گویی روانم می​روددیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می​رودچون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می​روددر سینه دارم یاد او یا بر زبانم می​رودکآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می​رودوین ره نه قاصد می​روم کز کف عنانم می​رودوین نیز نتوانم که دل با کاروانم می​رودگر چه نباشد کار من هم کار از آنم می​رودمن خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می​رودطاقت نمیارم جفا کار از فغانم می​رود

السلام علیک یا مولانا یا ابا صالح المهدی(ع)

تو می روی و پس از تو غبار خواهد ماند

نگاه آینه در انتظار خواهد ماند

تو می روی و پس از تو نگاهمان خسته است

وچشم پنجره روبرویمان بسته است

ندای عشق هزاران هزار می ماند

تو می روی و دلت یادگار می ماند

بدون تو دل درد آشنا نمی بینم

دراین میانه دلی هم صدا نمی بینم

غروب می شد و بر زخم من نمک می خورد

زمین خشک دل از تشنگی ترک می خورد

سکوت سرد صدایم همیشه پر درد است

واین سکوت پر از غم چقدر نامرد است

کسی به گوش خود اینجا صدا نمی شنود

صدای گریه همسایه را نمی شنود

نگاه پنجره ها را به نور سد کردند

تمام حرمت آیینه را لگد کردند

به وقت صحبتشان همنشین کین بودند

تمام حنجره ها آه این چنین بودند

به پشت حادثه تشویش را نمی دیدند

درون آینه هم خویش را نمی دیدند

ملول و خسته ام اینجا شکسته شد پایم

و نیستی که ببینی چقدر تنهایم

تو ای زلاله پاکی تو ای اهورایی

تو رفته ای به دلم گفته ام نمی آیی

اگرچه پنجره ها را به نور سد کردند

اگر چه حرمت آیینه را لگد کردند

اگر چه مثل همیشه به شانه غم بردم

اگرچه از همه جز خویشتن نظر خوردم

قسم به گلهای نو شکفته باد

به لاله لالهُ سرخ همیشه خفته باد

قسم به بغض نهان در سکوت یک سینه

به لحظه لحظه قرآن و اشک و آیینه

کسی که حسرت یک خنده برد من بودم

کسی که سهمی ازینجا نبرد من بودم

هنوز در پس درهای بسته می گریم

به حال آینه های شکسته می گریم

غروب می شد و بر زخم من نمک می خورد

زمین خشک دل از تشنگی ترک می خورد

تو می روی و پس از تو غروب می آید

صدای غربت و غم خوب خوب می آید

تمام بود و نبودم خدا نگهدارت

چه صادقانه سرودم خدا نگهدارت

چقدر ساده گذشتی برو خداحافظ

ز پیچ جاده گذشتی برو خداحافظ

عزیزانم من به مدت ۲ هفته از مشهد دارم میروم  وبه اینترنت دسترسی ندارم

و اگر در طول این مدت به شما عزیزانم سر نزدم مرا حلال کنید

یا حق

التماس دعا