هو المحبوب

 خدایا

چنان نزدیکی که نمیتوانم ببینمت

صدای تو هر لحظه با من سخن میگوید

اما من آنرا نمیشنوم

مرا به اعماق درونم ببر تا شکوه بی پرده جمال تو را بشنوم

مرا بیاموز تا پیوسته تو را بجویم

و همواره به عنوان یگانه پناهگاهم

به تو رو کنم

خدایا

ناپاکم و گناه آلود

اما میدانم

اگر نگاه رحمتت را بر من بیفکنی

قلب من چون برف سفید و پاک خواهد شد

و آنگاه به حضور پر نورت راه خواهم یافت

بشنوازنی چون حکایت می کند
از جداییها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند
در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم

هرکسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله‌ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

آتشست این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشقست کاندر نی فتاد
جوشش عشقست کاندر می فتاد

نی حریف هرکه از یاری برید
پرده‌هااش پرده‌های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی کی دید
همچو نی دمساز و مشتاقی کی دید

نی حدیث راه پر خون می‌کند
قصه‌های عشق مجنون می‌کند

محرم این هوش جز بیهوش نیست
مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد
روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد
هرکه بی روزیست روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید والسلام

مولوی

تا زتار نفسم نغمه هو مي ريزد
دلم از هيمنه عشق فرو مي ريزد

گرچه لب بسته ام اي عشق به آهنگ سكوت
حرف هاي دل من از لب او مي ريزد

همه شب مي كشدم مست به بستان خيال
بوي خوبي كه از آن سنبل مو مي ريزد

پركند بوي خوشش وسعت تنهايي من
گل اشكي كه بر آن سبزه رو مي ريزد

برلبم زمزم نامش همه دم مي جوشد
عطر يادش به برم از همه سو مي ريزد

هر شب از باغ خيالش ،گل شعري چيدم
تا زشاخ غزلم اين همه بو مي ريزد

حرف ناگفته دل بود كه مي گفت :بگو
كزنسيم نفسش راز مگو مي ريزد

نصرالله مرداني

السلام علیک یا مولای یا ابا صالح المهدی (ع)
 

آه اي موعود سبز در انتظار سرخت تمام شب را تا سحرآه مي کشم

و در پشت پنجره هاي تنهايي تو را گريه مي کنم

چه شبها  که در خلوت کوچه هاي باراني تو را صدا نکردم

مگر در پناه چتر مهرت آرام گيرم

معشوق من!

نمي دانم شب فراق عاشقان بيدل کي به پايان خواهد رسيد؟

و غروب غيبت و صبح حضورت کي خواهد دميد؟

و آذرخش ذوالفقارت پرده شب را کي خواهد دريد؟

و طنين يا لثارات الحسينت را کي خواهيم شنيد؟

آي آئينه دار خدا!

بيا و زمين را به نور پروردگارت روشن ساز

 
                                         اي آنکه بود منزل و ما واي تو چشمم                                             
 
                                          باز آ که نباشد بجز از جاي تو چشمم                                             

                                         در راه تو با ديده حسرت نگرانم                                           
  
                      دارد همه دم شوق تماشاي تو چشمم                       

                                         اي يوسف زهرا که سپيدست چو يعقوب                                          

                از حسرت ديدار دلاراي تو چشمم                     

                                           گر قابل ديدار جمال تو نباشد                                          
 
                        اي کاش که افتد به کف پاي تو چشمم                         

                                         تا چند دهي وعده ديدار به فردا؟                                           
 
                  شد تار در انديشه فرداي تو چشمم                   

                                       تا کور شود ديده بدخواه تو بگذار                                       
 
                   يک لحظه فتد بر قد رعناي تو چشمم               

                                          تا عکس تو در آينه ديده ام افتد                                           
 
    بازست هماره  به تمنّاي تو چشمم

                                                هر سو نگران مردمک ديده از آنست                                          
 
        شايد که فتد بر قد و بالاي تو چشمم     

                                           باز آ و قدم نه سر ديده که شايد                                         
 
               روشن شود از پرتو سيماي تو چشمم       

                                            آنقدر کنم گريه به يادت که رود خواب                                    
 
      هر شب ز پي ديدن روياي تو چشمم

                                         چون ديده نرگس که شد از روي تو روشن                                           
 
           دارد هوس نرگس شهلاي تو چشمم    

هو المعشوق

خدایا

موهبت های فراوانی به من بخشیدی

و از خطاهای بسیارم درگذشتی

پس متبرکم گردان تا بیاموزم و ببخشم و درگذرم

خدایا

در هر نفس

تو را شکر میگذارم وتو را ستایش میکنم و به تو عشق می ورزم

مرایاری رسان

تا دیوارهای زندان نفسم را فرو ریزم

و از همه بندها رها شوم

تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
با آسمان مفاخره كرديم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب كرده خط كشيد
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
تا كور سوي اختركان بشكند همه
از نام تو به بام افق ها ،‌ علم زدم
با وامي از نگاه تو خورشيد هاي شب
نظم قديم شام و سحر را به هم زدم
هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
شك از تو وام كردم و در باورم زدم
از شادي ام مپرس كه من نيز در ازل
همراه خواجه قرعه ي قسمت به غم زدم

روحم به گِل نشسته ، برایم دعا کنید
آیینه ای برای دلم دست و پا کنید

احساس می کنم که به دریا نمی رسم
ای رودهای تشنه مرا هم صدا کنید

ای زخمهای کهنه که سرباز کرده اید
با شانه های خستهء من خوب تا کنید

دارم به ابتدای خودم می رسم - به عشق -
راه مرا از این همه آتش جدا کنید

حالا که خویش را به تماشا نشسته ام
با آخرین غریبه مرا آشنا کنید

 ای دل مبتلای من شیفته‌ی هوای تو
دیده دلم بسی بلا آن همه از برای تو

رای مرا به یک زمان جمله برای خود مران
چون ز برای خود کنم چند کشم بلای تو

نی ز برای تو به جان بار بلای تو کشم
عشق تو و بلای جان، جان من و وفای تو

باد جهان بی وفا دشمن من ز جان و دل
گر نکنم ز دوستی از دل و جان هوای تو

پرده ز روی برفکن زانکه بماند تا ابد
جمله‌ی جان عاشقان مست می لقای تو

جان و دلی است بنده را بر تو فشانم اینکه هست
نی که محقری است خود کی بود این سزای تو

چشم من از گریستن تیره شدی اگر مرا
گاه و به‌گاه نیستی سرمه ز خاک پای تو

گر ببری به دلبری از سر زلف جان من
زنده شوم به یک نفس از لب جانفزای تو

هست ز مال این جهان نقد فرید نیم جان
می نپذیری این ازو پس چه کند برای تو

عطار

السلام علیک یا ابا صالح المهدی(ع)

خواب ديدم كه شبي رهگذري مي آيد                                                                              

هوالطیف

محبوبم !
اگر برای آن به سوی تو می آیم
که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی ،
بگذار که در آنجا بسوزم .
و اگر برای آن به سوی تو می آیم
که لذت بهشت را به من بخشی ،
بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود .
اما اگر برای خاطر تو به سویت می آیم ،
محبوبم ! مرا از خویش مران !
متبرکم کن .
تا در کنار زیبایی جاودانه ات
تا ابد لانه کنم ...

اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا داعي اللهِ ورَبّانِيَّ آياتِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يابابَ اللهِ وَدَيّانَ دينِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا خَليفَةَ اللهِ وَناصِرَ حَقِّهِ

 اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ ياحُجّةَ اللهِ وَدَليلَ ارادَتِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ ياتالي كِتابَ اللهِ وتَرجُمانَهُ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ في آناءِ لَيلِكَ

وَاَطرافِ نَهارِكَ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا بَقِيَّةَ اللهِ في اَرْضِهِ .

سلام بر مهدی(ع)انتظار سبز دورانها، آرمان مجسم عدالتخواهان ، چلچراغ روشن

 شبستان تاریخ، روشنگر زمین و زمان، مردِ برگزیده اعصار، ذخیره جاویدان الهی و نوید

 بخش صبح در شب انتظار.

فرا رسیدن سالروزولادت آقا امام زمان (عج) را به تمام عاشقان و منتظران ظهور تبریک میگویم

هو المعشوق

الهی

به تو عشق می ورزم

بیشتر و بیشتربه تو عشق می ورزم

تو را بیش از هر چیز دیگری در این دنیا دوست می دارم

چنان به تو عشق میورزم که سرمست و بی خود میشوم

الهی

مرا عشق پاک و خلوص و عبودیت عطا کن

متبرکم کن تا دنیا با تمامی

غم ها و خوشی هایش

زشتیها و زیبایی هایش

مرا نفریبد

الهی

مرا ابزار یاری و شفاعت در این دنیای پر رنج و درد

 قرار بده

            عاقبت عشق فریبای تو افسونم کرد                                                    

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی
چه کنم؟ که هست اینها گل خیر آشنایی

همه شب نهاده‌ام سر، چو سگان، بر آستانت
که رقیب در نیاید به بهانه‌ی گدایی

مژه‌ها و چشم یارم به نظر چنان نماید
که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟
به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

سر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟
که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفایی

به کدام مذهب این این به کدام ملت است این؟
که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم
چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر می‌زدم من، که یکی ز در در آمد
که : درآ، درآ، عراقی، که تو خاص از آن مایی

فخرالدین عراقی

و سخن آخر

تا کی باید در  افق های دوردست قدم زد و تورا ندید؟

 تا کی باید نگاهت را نقاشی کرد؟

 تا کی باید یادت را در عمق خاطره ها دید؟

تا کی باید به انتظار نشست تا تو بیایی؟

تاکی . . .

به خدا دلم تنگ توست ای مولای من یا صاحب الزمان(ع)

قدم بر چشمانم گذارکه دیدگانم در فراغت اشکبار است