هم المعشوق

                 نتــوان شــرح كنــم جلـــوه ي والاي تــو را                   

یا مهدی (ع)

گل يادت بوى عشق مى دهد و نورانيت نامت مايه چشم روشنى ماست.

هر وقت از عمق وجودم فرياد يا مهدى(عج) بلند مى شود، دلم هواى تو را مى كند

و درياى چشمانم به ياد سيمايت طوفانى مى شود و وجودم مالامال از محبت تو . . . .

و چون باران نگاهت بر وجود خشكيده ام باريدن مى گيرد، در آيينه دلم مى توان عشق را به نظاره نشست.

و من هم چنان چشم به راهم، در حالى كه در باغ ها سرگردانم،

به اميد اين كه نشانه اى ببينم كه آمدن بهار را مژده دهد، پس از زمستان سخت جهان.

و تو اى خورشيد عالم تاب و اى عصاره عصرها!

بتاب كه گل ها ديگر تاب ماندن ندارند.

مهدى جان!

بيا و ببين كه دست ها آماده رويش اند.

بيا در اين غروب بى كسى و تنهايى ترانه سبز روئيدن را در گوش باغ زمزمه كن.

بگذار ساحل در درياى آغوشت جان بسپارد و مرغان دريايى بر فانوس شانه هايت به اميد فرداهايى روشن

پرواز كنند.

آقا و مولايم

 كجايي؟

اي سايبان دلهاي سوخته واي انتظار اشكهاي به هم دوخته

عاشقانت هر آدينه ديدگان خود را با اشك مي آرايند و دلشان را نذر تو مي كنند .

كاروان دل را به غروب مي برند، و برسجاده انتظار نشسته تاشايد دعايشان مستجاب شده

و شما لحظاتي هر چند كوتاه مهمان چشمان منتظر واشكبارشان شوي .

اي تمام آرزوي من 

ديگر توان سخن گفتن را از كٿ داده ام از اين غروب بي طلوع به ستوه آمده ام .

آخر تا كي هر آدينه دوباره سلام ، دوباره ندبه ، دوباره حسرت و آه ، انتظار ، غروب ، غريبي

مهدي جان ، اي مهربان

به معصيت و ناسپاسيم اعتراف مي كنم.

مولايم بيا

بيا كه ديگر شبم بي تو تيره و تار شده

و ظلمت تنهايي و بي صاحبي وجودم را فراگرفته

مهدي جان بيا

بيا كه مدتهاست لبخندي بر لبان عاشقانت نمي بينم .

مگر مي شود خنديد ، درحالي كه تو در چاه غيبت نهان هستي

مولاي بيدلان بيا 

بيا وخوابهاي خوب را تعبير و

با دستان پر مهرت قطرات اشك فراق و . . . را از گونه هايمان بزدا

يوسف فاطمه بيا 

بيا و ديدگان را با ظهورت مزين كن و درياي محبت را بر دل مشتاقان جاري كن .

اللهم عجل الوليك الفرج

تقديم به محضر امام زمان ( عج )
 
اي كه امير حرم دل توئي
عصرو زمان را همه حاصل توئي
 
ز جمله عالميان برتري
قبله صد نرگس و نيلوفري
 
يوسف كنعان شده شيداي تو
گشته ز عشقت چو زليخاي تو
 
خوب رخان مست رخ خوب تو
واله آن چهره محبوب تو
 
شد حرم عشق به نام تو باز
كعبه به سوي رخ تو در نماز
 
اسم تو آسان نبرم اي نكو
نام تو را عشق برد با وضو
 
نام تو چون نام نبي خاتم
رمز ولا باشد و اسم اعظم
 
برده نبي نام تو را با ادب
حرف به حرف آمده اي روي لب
 
ميم تو را گفت و سپس حاء و ميم
دال تو آورده به لب بس عظيم
 
ميم تو آن مطلع هستي ما
منشاء ميخانه و محراب ما
 
محور مهروئي و ميناي عشق
منتظران بهر تو مولاي عشق
 
حاء تو حمد است و حديث حضور
حق و حقيقت ز تو بگرفته نور

 هو المعشوق

با یاد و ذکر او قصه عشق را آغاز می کنم

 (خدایا)

باز برخاک درت روی نیاز آوردم

آن دلی را که شکستی، به تو باز آوردم

کوته از ناز مکن دست تمنايی را

که به دامان تو از روی نیاز آوردم

دامن اشکی و افسانه جانسوز غمی است

آنچه از خلوت شبهای دراز آوردم

بر در معبد خورشید به طاعت نروم

من که در میکده عشق نماز آوردم

همچو مهتاب نظرگاه همه عالم شد

شمع عشقی که بخلوتگه راز آوردم

ترک دل گفتم و در پای تو انداختمش

چون کبوتر که به جولانگه باز آوردم

موج دردی شد و بر جان من سوخته ریخت

هر صدایی که برون از دل ساز آوردم

 يـادم آيـــد آن شـبـی را کـــز مـی نـاب الــسـت

                گـشته بودم عاشقانه در فـراغـت مست مست

 از پـس تـاريـکــی يـلــــدای هـــجــران حــبـيـب

                نـور امــيـد وصـالـش شـد تـمـام بـود و هـسـت

 سـيـنـه پـر از آتـش عشق و نـگاهم پـر ز اشـک

                شسته بودم آن زمان از دين و دنيا هر دو دست

 مسـت و شــيدا و خــراب نالـه هاـی نی شدم

                دل ســپـردم بر خــدای عاشـقـان می پرســت

 نیـنــواز آن شــبـم آهــنگ شکـوه می نـواخـت

                شکـوه از جـور زمـان و شکـوه از دنـيـای پست

 بـاده از اشکـم لـبالـب گشت و من مبهـوت نی

                خـود ندانسـتـم چـگـونه دل ز يلــدايــم برسـت

 از غـم (يلـدانشـين) آن ياســمـن پژمــرده شـد

                بـا زوال يـاســمـن پـروانـه از شـاخـه بـجـسـت

 نـالـه های نی دگـر فـريـاد هـجـران گشته بود

                کـای همه عشاق دور از يار و ای مردان مست

 والـه باشيد همچـو فـرهاد و به سر تيشه زنيد

                کـز غـم هـجـران معـشـوقـه ببـايد ديـده بست
 

فخرالدين عراقي

هوالمعشوق

آرام دلم ، ببين، ببين چگونه اضطراب سراپاي وجودم را فرا گرفته است. چشمانم را بنگر،

همانند كساني  که زماني رويـــاي تو را مي پروردند و در آرزوي تو مي گريستند، اما اينـك هيچ

 چيز وهيچ كس حتي تو را نمي بينند.

ديگر آرامشي نمانده است، دريايي از حيراني و آشفتگي در دل جاريست، تو را به هنگامه ي

عاشق بودنم سوگند مرا اينگونه به خود وا مگذار، رهايم نكن، دستم را بگير.

آري اين منم كه از تو كمـك مي خواهم، اين منم كه از خود وامانده و به تو روي آورده ام.

 گذشت غرور آغازين، گذشت زماني كه به خويش تو را مي جستم.

با تو سخن مي گويم و از تو كمـك مي گيرم تا بدانم به تو محتاجم، تا بدانم تنها تو هستي و جز

 تو كسي نيست.

آنچه بر من گذشته است فرا تر از تنهاييست و توصيف رنج آن فرا تر از الفاظ،

آن سان كه تنها تو مي داني و بس.

تو برترين من بودي برترين من بمان. بالاتر از تو را نمي خواهم تنها تو را مي خواهم.

اي ناشناخته، اي خوب، اي معبود، به حرمت آن هنگام كه عاشقت بودم به زندگيم بازآ و

اشكهاي سرگرداني را به اشك عشق مبدل كن. نمي دانم چگونه اما اين دل و روح پريشان و

 بيقرار را قطره اي آرامش ببخش، تنها قطره اي كافيست تا دوباره عاشقت شوم. بر در دل

 دوباره باز منتظر صداي زيباي قدمهاي توام.

قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم مگذار زندگيم اين چنين در بي هويتي و بي

 تكليفي طي شود.

قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم آرامشي ماندگاربه من عطاكن.

قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم و به آن اشكهايي كه براي تو ريختم . . .

كمكم كن . . . كمكم كن.

اى خوشا آن روزگاران ما چه حالى داشتيم

با شقايقها و گلها ماه و سالى داشتيم

همچو بلبل در قفس از شوق ديدار بهار

از بهشت و باغ رضوان خوش خيالى داشتيم

از سِواى يار فارغ بود اين دلهاى ما

يار خوش روبا دو چشم مست و خالى داشتيم

با همه هجران و غربت آن همه اندوه و درد

دوستانِ با صفا و خوش خصالى داشتيم

اندر آن آتش كه گلشن شد بَرِ مردان حق

با رخ محبوب زيبارو وصالى داشتيم

خون سرخ صد شقايق شد اساس آن بهار

واندر آن موسم زباور ما نهالى داشتيم