| تبليغات | X |
 |
ترنم |
 |
| عاشقانه |
|
میلاد عشق
|
|
هو المعشوق میلاد فخر عالم امکان و سرور مخلوقات عالم رسول پیام آور ندای آزادی بشر از بند جهالت و خود پرستی و پیام آور آزادی و آزادگی و عشق و انسانیت رحمت خداوند بر خاکیان حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ص) و فرزندش حضرت امام جعفر صادق (ع) بر عموم مسلمین جهان و همه آزادگان و عاشقان وصالشان تبریک میگویم و از بارگاه حضرت دوست میخواهیم ما را در زمره عاشقان و ره پویان وصالشان قرار دهد
ما در ملکوت عشق ناپیداییم در خانه صورت آفرین پیداییم خورشید محمد است در چرخ وجود آن ذره که در حساب ناید ماییم
بوسه زند تاج گل بپاي محمد «ص» خسرو حسن است گدای محمد «ص» تا كه برد بوي خوش صبا بگلستان میکشد از هر طرف ردای محمد «ص» جسم شريفش بود لطیف تر از نور محو شود سایه از صفای محمد «ص» آب بقا هستيش ز يمن رسول است خضر بقا دارد از بقای محمد «ص» خواهي اگر بشنوي كلام خدا را گوش بقرآن کن و ندای محمد «ص» شب معراج، ماه و جمله كواكب چشم براهند بر لقای محمد «ص» ملك جهان را پلاك خود زده لولاك چون دو جهای شد بنا برای محمد «ص» آنچه خداوند در حديث كسا گفت پرده نشین بود در سرای محمد «ص» پشت و پناه و شفيع علميان اوست چون به خدا هست اتکای محمد «ص» روشن و پيداست پيش مردم دانا غیر علی نیست مثل و تای محمد «ص» نيست مسلمان هر آنكه بغض علي(ع) داشت هست ولای علی (ع) ولای محمد «ص»
تقدیم به مولایم مهدی(ع) اي شمس فروزان كه پس ابر نهاني از ديده نهاني و به دلها تو عياني هانايمه تابان كهتوييهالهيايمان برخيز و بيا منتظر توست جهاني دلباختگانيم به ديدار تو دلدار دلسوختگانيمكه از ديده نهاني ايآنكهوجودتسببجود الهياست هستي همه ازهستي تو نورگرفته دلباختگانيم به ديدار تو دلدار دلسوختگانيمكه از ديده نهانی ايشمعفروزانهدايتكهدراين جمع پروانهي عشقت ز پرو بال گذشته دلباختگانيم به ديدار تو دلدار دلسوختگانيمكه از ديده نهاني |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385ساعت 7:34 توسط علی |
|
|
نوای دلتنگی
|
|
هو السمیع العلیم به نام حضرت دوست که هر چه دارم از اوست محبوبا دلم گرفته و چشمانم گریان است تو چقدر بزرگی و من چه قدر حقیر ملکا در این تاریکی شب بعد از غفلتهای روز به یادت افتادم به خودت سوگند جز ندامت و کوله بار سنگین گناه هیچ ندارم اگر میخواهی مرا عقوبت کن ولی به خودت قسم که بزرگترین افتخارم در زندگی این است که من بنده توام قسم به سکوت شب از تو مهربانتر سراغ ندارم زندگیم پر از پستی و بلندی بود و گاهی در فراز بودم و گاهی در نشیب وقتی به این فراز دعای کمیل میرسم که :من لی غیرک . خودم را بیش از پیش به تو نزدیک میبینم ای معشوق من قلبم را سیاهی ها گرفته به فریادم برس ای فریاد رس بیچارگان در این لحظه عاشقانه صدایت میزنم آیا فریادم را میشنوی خدایا شرمگینم و سر افکنده و حیران الهی حقیر ترین بنده ات به درگاهت روی آورده و تو را فریاد میزند ای ستار من چه گناهانی که کردم و تو از مردم پنهان نمودی قسم به جلالت که من از تو مهربانتر و عاشق تر سراغ ندارم ای تمام هستی من ای تمام وجود من هر چه دارم از تو دارم و از خود هیچ ندارم مرا به سخت ترین عذابت عتاب کن ولی مرالحظه ای از خود نران من رو سیاه تر از انم که تو را صدا کنم . الهی . به شکوهت قسم لحظه ای از عنایاتت به من حقیر کم نکردی از کودکی با عشقت بزرگ شدم همه جا پناهم بودی . سالها در غربت زندگی کردم و تو تنها تکیه گاهم بودی به خودت قسم اگر تو پناهم نبودی تمام وجودم متلاشی میگشت . اخر ای قشنگترین رویای من و ای زیباترین چگونه از تو نگویم الهی تو را به بندگان خوبت که اکنون این متن را میخوانند قسم میدهم از من رو سیاه درگذر الهی در این شب جمعه که شب مغفرت است دستانم را به سوی تو بالا برده ام دلم تنگ است الهی کی مرا از این قفس آزاد خواهی کرد به خودت قسم اگر امید وصال و بازگشت به سوی تو را نداشتم لحظه ای قادر به زندگی در این دنیای پر از سیاهی را نداشتم الهی تمام هستی نغمه دلتنگی تو را فریادت میزنند و من امشب و در این تاریکی مطلق اشکهای دلتنگیم عاشقانه میبارد ای لیلای من منم مجنونت
خـــــرم آنروز کـــزین منـــزل ویـــران بـــروم راحت جــان طلبــم و ز پـــی جــــانان بـــــروم گــرچه دانم کـــه بجـــائی نبـــرد راه غــــریـب من ببـــوی سر آن زلــف پــــریشان بـــــــروم دلم از وحشت زنــــــدان سکنــــدر بگـــــرفـت رخت بـــر بنـــــدم و تـــا ملــک سلیـمان بروم چــون صبا با تن بیمــار و دل بـــــی طــا قـــت به هوا داری آن سر خــــــرامان بــــــــــــروم در ره او چو قلم گر به سرم بــا یــــــــد رفـت با دل زخــــم کش و دیـــــده گــــریان بـــــــروم نـــذر کردم گـــر ازین غــم بــــــــدر آیـم روزی تا در میکـــده شادان و غــــــزل خــوان بـــروم به هـــــــوا داری او ذره صفــت رقص کنــــــان تا لب چشمه خـــــورشیــد درخشــــــان بــــروم
چگونه باور کنم لحظه های بی تو بودن را. شب و روز دیدهء حسرت باورم بر سنگفرش خیابان می لغزد و فکر کردن به لحظات دردناک جدایی چون تیشه ای بر جان خسته ام فرو می رود . چشمانم هر سایه را به امید دیدن قامت استوارت می بلعد. آخر می دانی تو برایم چه مفهومی داری؟داستان شیدایی پروانه به گرد شمع را شنیده ای؟ من آن پروانه ء پر وبال سوخته بودم که هردم به گرد شمع وجودت می گشتم تا پر و بال خویش را بسوزانم و از حرارتت نیرو بگیرم . ای دیده گان حسرت زده به چه می نگرید؟ به راهی که او باز نخواهد گشت یا به غروب قلب بیمارم . ای خوب من , ای مهربانم آیا شود روزی که تو مسیح وار بر من رخ نمایی و من با عطر نفسهای تو زندگی دوباره ای را آغاز گر شوم در اینجا جز سکوت و مرگ چیزی نیست. خانه در انزوای سرد خود تو را فریاد می زند نمی دانم چرا دلتنگم من در این کویر محنت زده پژمرده ام , افسرده ام, پرندگان آواز غم سر دادند و من در این محنتگاه نشان از تو می جویم . بی تو خورشید بر من نمی تابد بی تو زندگی سرد است بی تو بهاران خزانی بیش نیست بی تو گل های گلدانم نخواهند رویید بی تو حتی خورشید هم بر سینه ء آسمان نخواهد درخشید بی تو حتی پرندگان هم نخواهند خواند. بیا که دستان یخ زده ام نیازمند توست , تویی که قلبی به پاکی و زلالی چشمه ساران داری. بر من طلوع کن , طلوع کن تا بار دیگر با حرارتت زندگی را از سر گیرم که بی تو من مرده ای بیش نیستم بر من طلوع کن تا حیات جاوید یابم و در لحظه لحظهء عشق تو اشباع شوم .ای فرشتگان رحمت الهی ای سپید بالان پهن دشت نیلی آیا می بینید که ناله های جانسوزم چون فواره های خشمگین و رها شده از ظلم و اسارت به سوی او در حرکت اند.این آب های خروشان که درون کوهساران جاری است اشک دیدگان من است. ای فرشتگان آسمان ای پیام آوران نور دردی استخوان سوز در سینه ام پنهان دارم که جز الله کسی از آن آگاه نیست ای سروش غیبی به پروردگار بگو سوگند به هستی که هستی از اوست سوگند به یگانه معبود عالمیان که تا پایان عمر از او دست بر نخواهم داشت اگر چه ممکن است جسممان از یکدیگر جدا بماند اما تا پایان آخرین ضربان حیات قلبم یاد و خاطرات او را در خود جای خواهم داد. آنان که دوست داشتن را مسخره می کنند و عشق را زشت و مزموم می پندارند ,آنان که محبت و صفا را با نیرنگ و ریا در هم آمی ختند همانان که عشق و مهرورزی را استهزار می گویند همانان که الطاف و عواطف را باور دارند اما با تنگ نظری همانند سیم خارداری مرز عشق را به تصرف خود در می آورند,بدانند و آگاه باشند که علی رقم صفات ناپسندی که در وجودشان هست اگر ژرف و بدون اغراق ورزی به خویشتن خویش ردپایی از عشق را درون خود خواهند یافت . اگر عاشقی بمیرد از خاکستر وجودش هزاران گل عاشق خواهند رویید و خهان را سراسر گلهای شقایق احاطه خواهند نمود . پس بیا جستجوگر باشیم و با هم واقعیت عشق را درک و لمس کنیم . می دانم که امروز حوصله ام را نداری و آدمهای اطرافت کلافت کردن اما حتم دارم که این سطر های آرام را می خوانی و چشمه های مواج احساساتت را در آئینه شکسته ء حرفهای من تماشا می کنی . شاید باور نکنی اما از من فقط همین کلمه ها که با شوق به سوی تو بال می زنند باقی می ماند و خودکاری که هیچ گاه آخرین حرف هایم را برای تو نمی تواند بنویسد و جوهرش پایان می پذیرد. شاید یک روز وقتی می خواهی احوال روزنامه را بپرسی عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی شاید کودکی با شیطنت اعلامیه ء سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه شان بکند. تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر , همچنان می توانم با تو حرف بزنم آیا دستی برای نوشتن و قلبی برای تپیدن خواهم داشت . شاید باور نکنی اما دوست دارم مدام برای تو بنویسم بعضی وقتها که کلمات را گم می کنم دوست دارم هر چه که در این دنیای خاکی وجود دارد کلمه شوند تا بهتر بتوانم بنویسم دوست دارم به هیبت کلمه ای نجیب در بیایم تا رهگذران زیر آفتابی نارس مرا زمرمه کنند . می دانم خسته ای اما دوست دارم اجازه بدهی کلمه هایم لحظه ای روبرویت بنشینند و نگاهت کنند.
من عاشق دیـــــوانه ام ویــــرانه یی بـــایــــد مـرا شایـــد گــــزینم حالتــــی در خــــواب شیرین اجــل از نـــرگس عــــاشق کشی افسانــــه ای باید مــرا بی صحبت شیرین لبـــی تلخست بــرمن زنــــدگی از جـــان بتنگ آمــــــد دلـــم جانانـه ای باید مرا همچــــون فغانی آمـــأم از کعبـــــه در دیر مغان پیمان شکستم ساقیا پیمـــانــه ای بایــد مــــــرا از بابا فغانی
بیــوفا حــالا کــه من افتــاده ام از پــا چــرا نــوشداروئی و بعــد از مرگ سهــراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حـــالا چــرا عمـــر مــارا مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امــروز مهمان تــوام فردا چـــرا نازنینا ما به نــاز تـــــو جــوانی داده ایـــــــم دیگـــر اکنـــون با جـــوانان ناز کــن با ماچرا آسمان چـون جمع مشتاقان پریشان مــی کند در شگفتم من نمی پاشد زهــم د نیــــا چــــرا در خــزان هجــر گل ای بلبــل طبـــع حــــزین خاموشی شرط وفاداری بــود غــوغــا چـــرا شهـــریارا بــی حبیب خـــود نمی کـــردی سفر این سفــر راه قیــامت میـــروی تنهــــا چــــرا
از زبان نی کم گو قصه ی جدايی را همصدا بخوان با من شعر آشنايی را در هوای بارانی شوق دم زدن دارم در گلوی من بشکن بغض بی صدايی را ربنای هر برگی آتنای من گويد آشنای اين باغم تشنه ام رهايی را از فراز باروها نغمه ی اذان آيد می روم به دست آرم خلوت خدايی را يک جهان سخن داری در نگاه خاموشت در تو ميتوان ديدن صبح روشنايی را از توالی ساحل تا حوالی دريا بوريای تو سازم فرش بی ريايی را
جانم فدای مولایم مهدی(ع) جمعه اي ديگر برفت و يار بي همتا نيامد شب رسيد از ره ولي آن ماه خوش سيما نيامد سالها اين دل به شوق ديدن رويش روان شد خسته شد اين دل ولي آن محرم دلها نيامد جان من در انتظارآن مسيحا دم برون شد از براي زنده كردن،يك دم از عيسي نيامد كور شد چشمان يعقوبِ دلم از هجر رويش بر شفاي چشم دل،يك پيرهن،اما نيامد تشنگي ديدنش سوزانده اين جان و دلم را ليكن آن ساقي زيباروي جان ما نيامد |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 18:54 توسط علی |
|
|
|
|
یا حق سلام دوستان عزیزم
راحت جان طلبم وز پي جانان بروم الان که این مطالب رو مینویسم دلم سخت گرفته گله از روزگار دارم روزگار بیوفا
نازم تو را که بر سر پیمان نشسته ای ای اشک هر چه ریزمت از دیده زیر پا بینم که با ز بر سر مژگا ن نشسته ای
كي مي توان نگفتن كي مي توان صبوري كي مي توان نرفتن گيرم پري نمانده گيرم كه سوختيم و خاكستري نمانده با دوست عشق زيباست با يار بيقراري از دوست درد مانده و از يار يادگاري گفتي از روز سفر گفتم از من مگذر مجنون ، ليلا ، رفتي بي بال و بي پر |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم فروردین 1385ساعت 12:38 توسط علی |
|
|
آغاز عشق
|
|
هوالمعشوق
دلم تنگه کوچه های باريک خدا است، دلم تنگ صدای پروردگار است دلم تنگه نور کمی است که از روزنه باريک ديوار گِلی خانه همسايمان در سايه زمستان سرد بر صورتم می تابيد و گرمای وجود نا اميد ولی اميدوارم می شود. دلم تنگ صدای آهسته پاهائی هست که نمی خواهند کسی صدايشان را بشنود. دلم تنگه سکوت شبهائی است که تمام اشکهايم را با او قسمت می کردم دلم تنگه کاشيهای پشت باممان است که اشکهای خود را در تاريکی برای او می فرستادم تا همچون نشانه ای نورانی برای روز توبه نگه دارد و يادآور روزهای دلتنگی باشد ولی افسوس که غبار گناهانم روی آنها را پوشانده است. دلم تنگه سادگی و پاکی بچه گانه ام است، دلم تنگ خنده ها و قهقه های بلند و بدون خيال است، دلم تنگه لحظه هائی است که بيشترين رنج زندگيم را بچه بودنم تشکيل می داد. دلم تنگ لحظه های زيبای تنهائی است لحظه هائی که مملو از سکوت بود، لحظه هائی که برای بوجود آوردنش تنها يک دل شکسته لازم بود، لحظه هائی که فقط ايمان بنيان ستونش بود. لحظه هائی که در آن بارها و بارها توبه کردم ولی باز توبه شکستم. لحظه هائی که فقط پدر، مولايم بود و دستانم فقط بر روی لباس وصله خورده و رشته رشته شده اش سور می خورد و با تمام ضخامت لباس، لطيف ترين حرير عمرم بود. دلم تتگه کمر خميده ای است که درشب تنها روزی يتيمان و گدايان را می کشيد و اينگونه تا صبح عبادت می کرد. دلم تنگه لحظه هائی است که خود و روح را به مسلخ تاريخ می بردم و او را از گذشته، در حال احساس می کردم. دلم تنگه زمان نوجوانی است، زمانی که بوی بهشت و صدای درون آن را احساس می کردم. دلم تنگه های سخنان او است که همچون آبی گوارا بر گلوی تشنه ای ، عطش جدائی را از بين می برد. دلم تنگ محراب و دعای سحر است که اکنون ديگ صدای بلند ا... اکبر هم ديگ نمی تواند گوش ناشنوايم را برای عبادت بيدار کند و من همچنان در خوابم . دلم تنگه فريادهای باز و آزادی است که از تمام وجود سر می دادم و گريه را هميشه و هميشه همراه او بدرقه در رحمت خداوند می کردم . دلم تنگه لحظه ای است که در پشت درب خدا می نشستم و با گريه خدا را صدا می کردم تا درب را باز کند اما نمی داستم که خدا هم بعضی وقتها خانه نيست و بايد صبر کرد. دلم تنگ لحظه ای است که دربها باز ميشد و بايد بيشتر گريه می کردم و ميگفتم که چرا ای خدا، چرا اينقدر دير و او ميگفت من درب را باز گذاشته ام و تو خود درب را بسته بودی و بازهم تو خود بودی که درب را باز کردی ، دلم تنگ درب زدن است. دلم تنگ بادهای تند و سرور بخش ساحل است که من را راحت تر و آسان تر به او می رسانيد و با او زودتر راه توبه را سفر می کردم و در همان ساحل خدا سرم را به شانه های سرد و گرم ساحل درون ساحل دريا می زدم و آن لحظه حالی بر ممن ميرفت که چه بگويم! دلم تنگ غروب خورشيد است که شاهد حرفهای من بوده است واين خورشيد برای دل معناهائی دارد و برای من معنای توبه های علی است و ياد مظلوم بودنش، ياد آنکه علی در لحظه هائی که می بخشيد به چه فکر می کرد و ای خورشيد ! چگونه بر شکوه علی قبطه نخورده ای و معنای شجاعت انسان ، قدرت انسان، افتخار انسان، شروعی محکمتر و آينده ای روشن و نويد شبی زيبا و سحری که در فردا می رسد . دلم تنگ آغاز عشق است . دلم تنگ اولين احتياج دردآور است که با تمام اخلاص خداوند را در بيابانهای سوت و تنهائی ، در جمع شلوغ انسانها فرياد می زدم وندای حق را در نتيجه عمل می شنديم و برای من هيچ گناهی نداشت مگر داشتن قلبی محتاج ولی عاشق. دلم تنگ صدای خاکی است که در زيرپاهايم است که از زجرهای زمان چگونه سست بر روی آنها قدم بر می داشتم ولی اميد به او و مولا باعث استوار تر شدن گامهايم می شد. و من دلم تنگ رحمت است، دلم تنگ لحظه ای فقط لحظها ای توبه و نيايش با خلوص پاک است.
ملكا!«جانم را با نورهاي قدسي ات روشن كن!» پروردگارا!« ياريم كن تا هميشه روي نگاه كردن به آيينه را داشته باشم!» محبوبا!« روحم را زيباووجدانم را پاك نما!» مهربانا!« يا آنچه مي خواهم را به من بده يا هيچ چيزي را ، يا آن يا هيچ چيز!»
|
|
2 نوشته شده در
شنبه نوزدهم فروردین 1385ساعت 9:0 توسط علی |
|
|
|
|
سلام
دوستان عزیزم ایمیل من دچار مشکلاتی شده
فکر میکنم هک شده
بنابراین ایمیل جدید من و همچنین ای دی من هست:
یا حق |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 12:45 توسط علی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو |
| درباره وبلاگ |
تک تک تپش های بی امان قلبم تو را فرياد می زنند
ای بی نیاز کننده نياز مندان تمامی رحمتت را نياز مندم |
|
RSS
|