بسم الرب الحسین

باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است
 باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز اين چه رستخيز عظيم است كز زمين
 بي نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است 
اين صبح تيره باز دميد از كجا كزو
كار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گويا طلوع ميكند از مغرب آفتاب
كاشوب در تمامي ذرات عالم است
گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست
اين رستخيز عام كه نامش محرم است
در بارگاه قدس كه جاي ملال نيست
سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است
جن و ملك بر آدميان نوحه ميكنند
گويا عزاي اشرف اولاد آدم است
خورشيد آسمان و زمين نور مشرقين
پرورده ي كنار رسول خدا حسين

بار خداوندگارا با كه گوييم كه قافله شقايق هاي بني هاشم، در كناره فرات لب تشنه پرپر شده است. با كه

گوييم كه عباس آن رشيدترين قامت وفا و ساقي بي آب، چشم حسرت بر فرات دوخت و بي آنكه قطره اي از

آن، به خيمه هاي عطش زده اطفال برادر برساند، جان خود را به ملكوت اعلا رساند. با كه بايد گفت كه شبيه

 ترين مردم به رسول تو، با دشنه هاي اباسفياني و كينه ابولهبي، در خون پاك خود غلتيد. با كه گوييم كه

حسين بن علي(ع) بعد از شكست راست قامتان كربلا، قامتش دو تا شد و قنداقه علي اصغر، چونان كبوتري

 بي تاب، از گلدسته دستان حسين(ع) بر آستان قبول تو پرواز كرد.

سرانگشتي بر خاك مي نويسد: "هذا قبر حسين بن علي الذي قتلوه عطشانا"؛ پيش از آن سري بر نيزه قرآن

 مي خواند و پيش از آن زني از همهمه دشت، كودكان را مي جست و پيش از آن اشك بود و آشوب و آتش و

 خاكستر؛ اين جا كربلاست ...

سال ها در خويش نشستيم و گريه كرديم؛ به ياد آن دستي كه بر خاك، آن جمله را نوشت. سال هاست مي

گرييم به ياد كربلاي حسين. حسين (ع)، نام بلندي بود كه بر گلوي آسمان شكفت؛ نام بلندي كه تاريخ حماسه

را آبرو بخشيد و ايثار را معنايي دوباره نمود. حسين (ع) شمشير بر كشيده خداوند بود و آتشي كه كاخ ستم

 را طعمه ساخت؛ خورشيدي كه دوبار در يك روز برآمد و ماهي كه تا هميشه تاريخ، سرخ و خونرنگ در

 شب هاي محرم خواهد تابيد. حسين (ع)، حافظه فراموش ناشدني تاريخ است؛ حسين (ع) آينده روشن

ماست، تاريخ بي دريغ و درنگ ماست و گريه ناگزيري است كه تا هميشه خواهيم داشت و اشك بي پاياني

 است كه تا هميشه خواهيم ريخت

امام صادق عليه السلام فرمودند: هركس كه نزد او ياد شويم و چشمانش اشك آلود شود،

خداوند چهره اش را بر آتش حرام مي كند.

 بحارالانوار ج44 ص۲۸۵

السلام علیک یا ثارا...

زان يار دلنوازم شكريست با شكايت                            

                                                     گر نكته دان عشقي بشنو تواين حكايت

بي مزد بود و منت هر خدمتي كه كردم                           

                                                             يارب مباد كس را مخدوم بي عنايت

رندان تشنه لب را آبي نمي دهد كس                            

                                                              گويا ولي شناسان رفتند از اين ولايت

در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كانجا                                

                                                              سرها بريده بيني بي جرم وبي جنايت

چشمت به غمزه ما را خون خورد ومي پسندي                                

                                                           جانا روا نباشد خونريز را حمايت

در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود                               

                                                            از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت

السلام علیک یا ابالفضل العباس

كربلا كعبة عشق است و من اندر احرام

          شد در اين قبلهء عشّاق، دو تا تقصيرم          

     دست من خورد به آبي كه نصيب تو نشد   

          چشم من داد از ان آبِ روان، تصويرم        

     بايد اين ديده و اين دست دهم قرباني    

          تا كه تكميل شود حجّ من و تقديرم     

........................................

 
     چون اقتدا به جعفر طيار كرده‏ايم

          پرواز ماست با پرِ جان در فضاي دوست     

     در پيروي ز خطّ علمدار كربلاست

          دستي كه داده‏ايم به راه رضاي دوست     

............................................

       چشمم از اشك پر و مشك من از آب، تهي است

          جگرم غرقه به خون و تنم از تاب، تهي است

     به روي اسب، قيامم به روي خاك، سجود

          اين نماز ره عشق است، از آداب، تهي است     

الهی به امید تو

همه كس طالب يارند چه هشيار و چه مست                                                                         

                                             همه جا خانه عشق است چه مسجد چه كنشت

سياه روتر از آنم كه جرات كنم به سپيدارها نزديك شوم، بي مايه تر از آنم كه داراييم كفاف خريدن يك شاخه

لبخند را براي لبانت بدهد.

دلم هر جايي تر از آن است كه بتواند شبي، ساعتي يا حتي به قدر چند جمله اي با تو خلوت كند. اما شكسته

 تر از آنم كه به انكسارم رحم نكني، و تكيده تر از آنم كه راضي بشوي استخوان هايم زير بار بي‌اعتنايي ات

 خرد شود، و دست خالي تر از آن كه دست رد به سينه ام بزني!

چه آرزوهايي برايم در سر داشتي و به بارور شدنم چه اميدها كه نبسته بودي! چه خاطره هايي شيرين داشتم

 از هم صحبتي با تو و چه جام هايي از نور ناب نوشيده بودم از كلامت!

چرا عقب افتادم از قافله ات؟ چرا جا ماندم از كاروانت؟ چه شد كه تا به خود جنبيدم، وسط صحرا زمين گير

 خفت خود شدم و ديگر از تو حتي سوسويي هم پيدا نبود؟

تقصير كه بود؟

من؟ ... آري! اين من بودم كه خودم را برابر وسوسه ابليس باختم، من بودم كه بريدم، من بودم كه كم آوردم

 و آن وقت چشم گشودم و ديدم كارم دارد به جاي باريك تر مي كشد!

مني كه تو را در بهاري ترين سپيده بي ابرترين قله ها يافته بودم، حالا  از قعر پاييزي ترين غروب هاي

 پست‌ترين دره ها، صدايت مي زنم و باور كن ايمان دارم كه انعكاس هق هق و بازتاب هاي "هاي هايم" به

 گوشت مي رسد و تو با اين كه مي شنوي ... نه، نبايد با پايان بردن اين جمله به سوي تو تير اتهام اندازم،

بايد به خودم نشتر اعتراف بزنم .

باز هم اين منم كه اشكم بي بهره از اضطرار است و ضجه ام خالي از اصرار! زيرا نمي شود گداختگي دلي

 به چشمت بيايد اما قدمي براي تسلايش برنداري، نمي‌شود تب و تاب را و پريشاني را ببيني و براي 

دستگيري، پا پيش ننهي، نمي شود سرانگشتي به ضريح توسلت، دخيل بزند و تو از گره گشايي دريغ كني!...

  تو داري شبانه، گوشه گوشه اين درياي توفاني را مي كاوي.

بادبان‌هايي به بلنداي قامتت افراشته و هزاران  ريسمان ناگسستني براي نجات آويخته اي و پيشانيت تا به

بيكران ها مي تابد، اما بايد پنجه غريق هم از ميان گرداب بيرون آمده باشد تا تو خودت را برساني  و

بيرونش بكشي!

اگر تو را فراموش كرده باشد، حق داري سراغش را نگيري و بگذاري بازيچه التهاب امواج شود، حق

 داري!...

ولي بيا و به حق آن نان و نمكي كه سر سفره كرامتت خورده‌ام، لحظه اي از اين غفلت زدگي من درگذر تا 

 برايت بگويم: وقتي آدم دارد غرق مي شود، اضطراب، فريادش را در گلو خفه مي كند!

كسي كه يك عمر در عرشه كشتي تو زيسته و به ناز و نعمت عاطفه ات خو كرده، وقتي ببيند خودش با پاي

 خودش به ميان ورطه پريده، واقعاً رويش نمي شود چيزي طلب كند. حتي اگر آن خواهش، رها كردنش از 

 تباهي باشد، به خودش اجازه نمي دهد به تو اعتراض كند، به درگاهت شكوه كند، عريضه بنويسد يا دست

 تظلم بر آورد! احساس مي كند مجبور است با رنجش كنار بيايد و بغضش را ته نشين حنجره اش كند و با اين

 حال از شرح حال و روزش براي تو سر باز زند...!

اما خوب كه گوش مي سپارم، انگار نجواي تو از ميان هياهوي بوران، حرف ديگري دارد! تو مي گويي:

 "مي دانم كه زلال دلبستگي ات به من را گل آلود كرده اي، خبر دارم موريانه‌هاي نافرماني چه بر سر كلبه

سر سپردگي‌ات آورده اند، از هر طپش و ضرباني كه قلبت دارد، قصه كسالت و ياست را شنيده ام. اما آخرش

 چه؟ مگر غير از خانه من پناهگاهي پيدا مي كني؟ مگر جز من كسي هست كه زير سايه اش، آوارگي‌ات را

 از ياد ببري؟ مگر نزديك تر از من عزيزي پيدا مي كني يا دلسوزتر از من، رفيقي را مي شناسي؟ مگر نمي

 داني كه من سرچشمه حياتم و هر چه سواي من سراب مردگي است؟ پس چه مي گويي؟! دست بر دست

نهادن و به من  پناهنده نشدن چه فايده اي برايت دارد؟...

بيا براي يك بار هم كه شده، دلت را به درياي مهر من بزن و همه آن  چه تاكنون كرده اي به كناري بگذار و

 بي آن كه به گذشته ات فكر كني، از ژرفاي ضميرت مرا بخوان! آن وقت مي بيني كه همان دم، سبكبال در

 آسمان آغوشم پروازت مي دهم و تو مي تواني  تا همان قله هاي بي ابر، ديده در ديده من اوج بگيري

وصف لب تـــو از لب پیمــانــــه شنیــدیـــم

پیمـــانــــه چـــو با یــاد نگــاه تـــو گــرفتیم

از هـــر رگ دل نغمه مستانـــــــه شنیـــدیم

هـــر تاب سر زلف تو گویای حــدیثی است

این راز نهـــان را همـــه از شانــــه شنیدیم

تا دیده بـــــه شمع رخ زیبــــــای تو بستیـــم

آهنگ وفـــــا از پــــر پـــروانه شنیـــــدیــم

آنشب کـــه گـــره از سر زلف تــو گشودند

فریاد و فغان از دل دیــــوانه شنیــــــــدیـــم

مشکل بــود از کـــوی تــو آسوده گـــــذشتن

مـــا این سخن از ساقـــــی می خانه شنیدیـم

از شهدی لنگرودی

از سر کوی تـــــو با دیــده گــریان رفتـــم

غم بدل خـــون به جگر اشک بدامــان رفتم

داشتم خاطر مجموع ز دیدار تو لیــــــــک

عاقبت چون سر زلف تـــو پریشان رفتــم

شیشه صبر دل از سنگ جفای تو شکست

لاجرم خسته و بیچاره و پژمــان رفتــــــم

پیش از ینم سروسامان و دل و دینی بود

باختم دین و دل و بی سر سامــان رفتـــم

آمدم سوی تو سر سبز و جوان خرم وشاد

پیر و آزرده دل و خسته و نالان رفتــــــــم

شوقم آورد بسرعت سوی تو همچو شهاب

لیک از آمدن خـــویش پشیــمــان رفتـــــم

باز آمــــدی ای جان من جان هـــا فــدائ جـــان تــــو

جان من و صــــد همچـــو من قربان تو قــــربان تــــو

من کــــز سر آزاده گـــــــی از چرخ سر پیچیــــــده ام

دارم کنـــون در بندگی سر بــــر خط فــــرمان تـــــــــو

کار من و سامــــان من آشفتــــه همچــــون مـوی تــو

سست است همچــــون بخت من عهـــد تــو پیمــان تـــــو

مگـــذار از پـــــــــا افتـــم ای دوست و دستـم را بگیـر

روی من و درگاه تــــــــو دست من و دامـــــان تـــــــو

گفتـــی کــــه جانان کــــــه ام جـــــانان من جانــان من

گفتــــی کـــه حیران کـــه ام حیــــران تـــو حیـــران تو

امشب اگــــــر مـــرغ سحـــر خواند درود می خوانمش

چـــون بار هـــا بر بست لب او در شب هجــــــران تـو

با بــــوسه ای از آن دو لـــب اکــــــرام را اتمام کـــن

هـــــر چنــــد باشد پارسا شرمنــــــده احسان تـــــــــو

(پارسا)

یا علی دستم بگیر

و چگونه میتوان از مهدی نگفت

موعودا!

دير هنگامي است که چشمان انتظار به راهت دوخته و جان و دل به شراره هاي اشتياقت، سوخته ايم باغ

آرزوها به شوق بهار روي تو خزان ها را مي شمارد و چکامه هاي خونين شقايق را مي نگارد؛

نرگس ها داغ هجر تو بر سينه دارند؛

عروسان چمن جز به مژده جمال دلارايت سر زحجله عيش برنيارند؛

مهديا!

معراج نشيني بگذار و از پرده غيبت به دراي و رخسار محمدي بنماي؛

که خيل منتظران به جان آمده از حقارت و عيدهاي دنيايي، چشم بر بلنداي وعده ديدار تو دارند.

اي گوشوار عرش الهي! آرمان انتظار را به کوله بار صبر و يقين، بر دوش مي کشيم و به ترنم آواي ظهور

سرخوشيم، هر بامداد ، ياد طلوع تو را در سينه مي پرورانيم و پرتو چهره تو را در ديده نقش مي زنيم.

عمري است که اشک هايمان را در کوره سوزان حسرت ها انباشته ايم و انتظار جمعه اي را مي کشيم که

جويبار ظهورت از پشت کوه هاي غيبت سرازير شود، تا آن کوره را بدان آب غاموش سازيم و آن حسرت ها

 را به دريا ريزيم.

سبکبار تن خسته امان را در زلال آن بشوييم.

اي اميد بي پناهان، بيا...بيا.

از ثري تا به ثريا، دل هاي بي قراران، شيداي يک نگاه توست.

از سوي تا ماسوي جان هاي بي پناهان، نثار قدم هاي تو باد.

بيا و روزه داران غيبت را به افطار فرج بنشان و قضاي عهد انتظار را دستي برافشان