السلام علیک یا ریحانه الرسول(ع)

ايام عزاداري بانوي دو عالم رو بر همه عاشقان و دوستدارانش تسليت باد .

از  خلقت زهرا چه بگويم چه نگويم

وز عصمت زهرا چه بگويم چه نگويم

نور ازلي حضرت زهراست بدانيد

آيات جلي حضرت زهراست بدانيد

همتاي علي حضرت زهراست بدانيد

از شوكت زهرا چه بگويم چه نگويم

 او فاطمه و هانيه و ام ابيهاست

ريحانه پيغمبر و صديقه كبراست

آرام دل و روشني خانه مولاست

از طلعت زهرا چه بگويم چه نگويم

 زان مائده اي را كه خدا كرد تفضل

زهرا به خدا برد فقط دست توسل

آن بود بلي معني تسليم و توكل

از حاجت زهرا چه بگويم چه نگويم

احمد دُر حق  فاطمه دردانه وحي است

سجاده زهرا شرف خانه وحي است

صديقه گل لاله گلخانه وحي است

از مدحت زهرا چه بگويم چه نگويم

طوبي كه شنيدي سبد سنبل زهراست

كوثر كه شنيدي تو گلاب گل زهراست

دل محو حسين است و حسين بلبل زهراست

از نكهت زهرا چه بگويم چه نگويم

غوغاي فدك صحنه خون رنگ زمان است

فرياد علي مظهر حق زنگ زمان است

هر كس كه بود دشمن او ننگ زمان است

از همت زهرا چه بگويم چه نگويم

در آن گذر تنگ چه گويم كه چه ها شد

ثاني سگ هاريست ز قلاده رها شد

با حمله او محسن شش ماهه فدا شد

از محنت زهرا چه بگويم چه نگويم

خانه امن شه مردان شرر افتاد

ناموس علي دخت نبي در خطر افتاد

صديقه پس از سقط جنين پشت در افتاد

از غربت زهرا چه بگويم چه نگويم

ترسيد سران ستم از جرئت زهرا

لرزيد خليفه به خود از صحبت زهرا

حق بود و حقيقت هدف و نيت زهرا

از نيت زهرا چه بگويم چه نگويم

 خوش زاد ادب شيوه ارباب كمال است

آدم شدن بي ادبان امر محال است

عشق علي و فاطمه هر دو دو مدال است

از دولت زهرا چه بگويم چه نگويم

لعن الله علي قاتليك يا فاطمه الزهرا

سلام

این روزها خیلی دلم گرفته

یاد خاطرات گذشته یاد دوستان بی ریا یاد صداقت کودکی

یاد اشکها یاد بی قراریهای دل یاد بغضهای عاشقـانه

الهی تو را به بزرگیت تو را به جلالت تو را به پاکیت قسم میدهم مرا به حال خود وا مگذار

من جز تو هیچ انیسی ندارم و تـنها و تـنها تو را دارم ای قرار دلم

الهی ای شکوه هستی ای عظمت بی انتها ای نهایت عشق

من در این گوشه تاریک دنیا تو را فریاد میزنم

و تو را میخوانم

به فریادم رس ای فریاد رس بیچارگان

به این غریب محزون نظر عنایتی کن که در این دنیا غریبم و جز تو هیچ کسی ندارم

 
شاید که به درگاه تو عمری بنشینم
در آرزوی روی تو، وانگاه بـبـینم

دریاب که از عمر دمی بیش نمانده است
بشتاب، که اندر نفس باز پـسینم

فریاد! که از هجر تو جانم به لب آمد
هیهات! که دور از تو همه ساله چنینم

دارم هوس آنکه ببینم رخ خوبت
پس جان بدهم، نیست تمنی بجز اینم

آن رفت، دریغا! که مرا دین و دلی بود
از دولت عشق تو نه دل ماند و نه دینم

از بهر عراقی، به درت آمده‌ام باز
فرمای جوابی، بروم یا بنشینم؟

عراقی

ای چراغ شام تار بینوایان

در کویر تیرگیها

 رهنوردی غمگین و رنجورم

دیده ام هرجا که می‌چرخد

 نشان از کورسویی نیست.

سینه مالان می‌خزم بر خار و خارا سنگ این وادی

می‌زنم فریاد، اما ضجه ام را بازگویی نیست!

ایزدا، پاک آفرینا، بی همانندا،

جان پاکم سوی تو پر می‌کشد، چون مرغ دست آموز

آنکه می‌پیچد به پای جان من ابلیس نادانی است

رازپوشا، من سیه رویی پشیمانم

هر سر موی سیاهم آیه شام سیه رویی است

رشته موی سپیدم پرتو صبح پشیمانی است

 زندگی بخشا

هر زمان از مرگ یاد آرم

بند بند استخوانم می کشد فریاد از وحشت

ز آنکه جز آلودگی ره توشه‌ای در عمق جانم نیست

وای اگر با این تهیدستی، به درگاه تو روی آرم

گر تهیدست و گنهکارم، پشیمانم

جز زبان اشک خجلت، ترجمانم نیست.

ای خدای کهکشانها،

تا ببینم در سکوتی سرد و سنگین آسمانت را

نیمه شبها دیده می‌دوزم به اخترهای نورانی

تا دیار کهکشانها می‌پرم، با بال اندیشه

لیک من می‌مانم و اندیشه و اقلیم حیرانی

در درون جان من، باغی ز توحید است

 اما حیف

گلبنانش از غبار معصیتها سخت پژمرده است

وز سموم بس گنه، این باغ، افسرده است

تا بشوید گرد را از چهره این باغ

بر سرم گسترده کن ای مهربان، ابر هدایت را

تا بخشکد بوستان جان من در آتش غفلت

برمگیر از پهن دشت خاطرم چتر عنایت را

کردگارا،

گفتگوی با تو عطر آگین کند موج نفسها را

آنچه خرم می کند گلزار دل را گفتگو با توست

نیمه شبها دوست می‌دارم به درگاهت نیایش را

ندبه من می‌دواند بر رخم باران اشک شرم

تا بدین باران شکوفاتر کند باغ ستایش را

سر به محراب تو ساید شرمگین مردی گنه آلود

ای خدا، بشنو نوای بنده‌ آلوده دامان را

غمگسارا، سینه ام از غم گرانبار است

مهربانا، خلوتم از گریه لبریز است

ای خدا، تنها تو‌ می بینی به جانم اشک پنهان را

تا نقش روی خوب تو بر دل رقم زدیم

بر نقش غیر، از سر غیرت قلم زدیم

مهرت چنان در آینه سینه بر فروخت

آتش ز سوز غم به دل جام جم زدیم

بر جان و سر، نخست بر افشانده ایم دست

روزی کز اشتیاق به کویت قدم زدیم

عمری است تا به راه طلب خارهای غم

در پای دل، به شوق طواف حرم زدیم

با ما ز بیش و کم چه زنی دم؟ که پشت پای

از همت بلند٬ به هر بیش و کم زدیم

در دور زندگی، همه را شادی آرزوست

ماییم زین میانه که بر درد و غم زدیم

یک جلوه کرد روی حقیقت به چشم دل

زان روی، دستگاه ریا را به هم زدیم

از درد می بر آتش دوزخ زنیم آب

زان جامها که هر شب و هر صبحدم زدیم

«واجد» کجا رود ز در دوست ناامید؟

کاین در به بوی لطف و امید کرم زدیم  

                                                       «واجد شیرازی»                                                       

     سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
                                                  سلام ای غم لحظه های جدایی                                               
خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه